Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Michael Strogoff begaf zich weder naar achteren, waar Xadia hem wachtte. Hij naderde het meisje, greep hare hand en deed haar deze onveranderlijke vraag: Xadia, zijt ge gereed?" waarop zij, als altij d, ten antwoord gaf:

,,Ik ben gereed!"

Het vlot bleef nog eenige wersten lang tusschen het drijfijs afzakken.Indiende Angar a nauwer werd, zou er eene verstopping ontstaan en zou het bijgevolg onmogelijk worden, den stroom te volgen. Reeds was er minder drift in het vlot. Ieder oogenblik schokken of afwijkingen. Hier eene aanvaring te vermijden, daar eene geul op te zoeken. Om kort te gaan, vele onrustbarende vertragingen.

En de nacht zou nog maar eenige uren duren. Zoo de vluchtelingen Irkoetsk niet vóór vijf uur 's morgens bereikten, konden zij de hoop wel opgeven om er ooit binnen te komen.

Om half twee stiet het vlot, niettegenstaande alle aangewende pogingen, tegen eene zware versperring en lag het voor goed stil. De ijsschotsen, die van boven afdreven, liepen op het vlot aan, drukten het tegen de verstopping en maakten het zoo onbeweeglijk alsof het op eene klip gestrand ware.

Op deze plaats vernauwde de Angara zich en besloeg hare bedding slechts de helft der gewone breedte. Vandaar opeenhooping van ijsschotsen, die zich langzamerhand aaneengehecht hadden onder den dubbelen invloed der samenpersing, die belangrijk was, en van de koude, wier hevigheid verdubbelde. Vijfhonderd schreden benedenwaarts verbreedde zich het bed van den stroom weder en de ijsschotsen, die daar langzaam van den rand van het ijsveld losraakten, vervolgden hun tocht naar Irkoetsk. Het was dus waarschijnlijk dat, zonder deze vernauwing, de opstopping zich niet zou gevormd hebben en dat het vlot zijne vaart zou hebben kunnen vervolgen. Maar het was een onherstelbaar ongeluk en de vluchtelingen moesten alle hoop om hun doel te bereiken, opgeven.

Hadden zij gereedschap ter hunner beschikking gehad, zooals de walvischvaarders het gewoonlijk gebruiken, om zich kanalen door de ijsvelden te openen: hadden zij het ijsveld kunnen doorzagen tot aan de plek waar de rivier breeder werd, de tijd zou hun er wellicht niet voor ontbroken hebben. Maar geene zaag, geen houweel, niets wat hen in staat stelde die korst aantetasten, welke door de koude zoo hard als graniet was geworden.

Welk besluit te nemen?

Op dit oogenblik knalden geweerschoten op den rechteroever der Angara. Een hagelbui van kogels kwam in de richting van het vlot. Waren de ongelukkigen dan ontdekt? Waarschijnlijk want ook van den linkeroever werd geweervuur gehoord. De alzoo tusschen twee vuren geplaatste vluchtelingen werden het mikpunt der Tartaarsche schutters. Enkelen hunner werden door die kogels verwond, hoewel ze, in de duisternis, hen slechts bij toeval bereikten.

Sluiten