Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Kom, Nadia," fluisterde Michae] Strogoff aan het oor van het meisje.

Zonder eene opmerking, tot alles gereed, vatte Nadia de hand van Michael Strogoff.

„We moeten de verstopping over," zeide hij zacht tot haar. „Leid mij, maar dat niemand ons het vlot zie verlaten!"

Nadia gehoorzaamde. Michael Strogoff en zij slopen snel over het ijsveld, in eene duisternis, die hier en daar door het flikkeren van geweerschoten afgebroken werd.

Nadia kroop Michael Strogoff vooruit. De kogels vielen als eene hevige hagelbui on hem heen en kletterden tegen de ijsschotsen. De oppervlakte van het ijsveld deed door zijne oneffenheden en scherpe. kanten hunne handen bloeden, maar zij kwamen toch vooruit.

Tien minuten daarna werd de benedenrand van de verstopping bereikt. Daar was het water der Angara weder open. Eenige schotsen, langzamerhand van het ijsveld losgeraakt, volgden weder den stroom en zakten naar de stad af.

Nadia begreep wat Michael Strogoff beproeven wilde. Zij zag eene schots die nog maar met eene dunne strook vastzat.

„Kom mede," zeide Nadia.

En beiden gingen op dit ijsbrok liggen, dat door eene lichte schommeling van de verstopping los raakte.

De ijsschots begon af te drijven. Daar het bed der rivier breeder werd was de weg open.

Michael Strogoff en Nadia luisterden naar de geweerschoten, de noodkreten en het gebrul der Tartaren, dat zich bovenwaarts liet hooren.... Daarna stierven de geluiden van hevigen angst en wreedaardige woede langzamerhand in de verte weg. „Arme makkers!" mompelde Nadia.

De stroom voerde de ijsschots, waarop Michael Strogoff en Nadia zich bevonden, gedurende een half uur snel mede. Ieder oogenblik konden ze vreezen dat zij onder hen zou wegzinken. In den stroomdraad geraakt, volgde zij het midden der rivier en het zou dan eerst noodig zijn om haar eene schuinsche richting te geven, wanneer het oogenblik om de kaden van Irkoetsk aan te doen, daar zou zijn. De tanden op elkander gesloten en het oor gespitst, sprak Michael Strogoff geen enkel woord. Nooit was hij het doel zoo nabij geweest. Hij gevoelde dat hij op het punt was het te bereiken!. ...

Tegen twee uur des morgens schitterde een dubbele rij lichten tegen den donkeren gezichteinder, waarin beide oevers der Angara ineenvloeiden.

Rechts was 't het licht dat van Irkoetsk uitstraalde. Ter linkerhand waren het de vuren van het Tartaarsche kamp.

Michael Strogoff was nog slechts op een halve werst van de stad.

„Eindelijk!" mompelde hij.

Sluiten