Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toeschrijft, zich onder een valschen naam aan Uwe Hoogheid laat voorstellen?...."

„Dan zullen we, dank aan u die hem kent, hem ontmaskeren en ik zal hem onder den knoet laten omkomen. Ga."

Ivan Ogareff, bedenkende dat hij kapitein in het korps koeriers van den czaar was, groette op militaire wijze en vertrok.

Ivan Ogareff had zijne onwaardige rol dus met goed gevolg gespeeld. Van het vertrouwen van den grootvorst was hij geheel en ten volle verzekerd. Hij kon er misbruik van maken, wanneer en waar hij wilde. Hij zou hetzelfde paleis bewonen. Hij zou achter de geheimen der verdediging komen. Hij had den toestand dus in handen. Niemand te Irkoetsk kende hem, niemand kon hem ontmaskeren. Hij besloot dus, zonder uitstel, aan het werk te gaan.

Inderdaad drong de tijd. De stad moest over zijn vóór de aankomst der Russen uit het noorden en het oosten, en dat was eene zaak van slechts weinige dagen. Waren de Tartaren eens meester van Irkoetsk, dan zou het niet gemakkelijk op hen te heroveren zijn. Moesten zij het later opgeven, dan zouden zij het niet doen zonder het tot den grond toe verwoest te hebben en zonder dat het hoofd van den grootvorst voor de voeten van Feofar-Khan was gerold.

Ivan Ogareff, die volle vrijheid had om te kijken, waar te nemen, te handelen, hield zich reeds den volgenden dag bezig om de wallen te bezoeken. Overal werd hij met de hartelijkste gelukwenschen begroet door officieren, soldaten en burgers. Die koerier van den czaar was voor hen als het ware een band, die hen aan het keizerrijk hechtte. Ivan Ogareff verhaalde dan, met een onbeschaamdheid die zich nooit verraadde, de verzonnen ongevallen zijner reis. Daarna sprak hij zeer behendig, zonder er te veel nadruk op te leggen, over het ernstige van den toestand, terwijl hij, zooals hij bij den grootvorst had gedaan, de voordeelen door de Tartaren behaald en de krachten waarover deze barbaren beschikten, zeer overdreef. Naar zijn zeggen zou de verwachte hulp, zoo zij al aankwam, niet afdoende zijn en stond het te vreezen dat een onder de muren van Irkoetsk geleverde veldslag even noodlottig zou afloopen als de slagen van Kolivan, Tomsk en Krasnóïarsk.

Met deze boosaardige gezegden liep Ivan Ogareff niet te koop. Hij ging zeer omzichtig te werk om ze langzamerhand in het gemoed der verdedigers van Irkoetsk te doen doordringen. Hij scheen slechts, en met tegenzin, te antwoorden, wanneer hij daartoe door vragen gedrongen werd. In ieder geval voegde hij er steeds bij, dat men zich tot den laatsten man moest verdedigen en dat men liever de stad moest in de lucht laten springen, dan haar over te geven!

Het kwaad zou er niettemin om gesticht zijn, zoo dit mogelijk ware geweest. Maar de bezetting en de bevolking van Irkoetsk waren te vaderlandlievend, om aan het wankelen te worden ge-

Sluiten