Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beschikbaar was. Door deze tijdig genomen maatregelen, te danken aan de mededeelingen van Ivan Ogareff zoo van pas gedaan, mocht men hopen dat de voorgenomen aanval niet zou gelukken. In dat geval zouden de voor het oogenblik ontmoedigde Tartaren eene nieuwe poging tegen de stad waarschijnlijk eenige dagen uitstellen. En nu konden de door den grootvorst verwachte troepen ieder uur aankomen. Het behoud of het verlies van Irkoetsk hing dus slechts aan éen draad.

De zon, dien dag te zes uur twintig minuten opgegaan, ging om vijf uur twintig minuten onder, na hare schijf gedurende elf uren boven den gezichteinder rondgewenteld te hebben. De schemering zou nog twee uur tegen den nacht te worstelen hebben. Daarna zou de ruimte in dichte duisternis gehuld worden, want dikke wolken stapelden zich in de lucht op en de maan, die nieuw was, zou zich niet vertoonen.

Deze diepe duisternis zou de plannen van Ivan Ogareff volkomen bevorderen.

Reeds gedurende eenige dagen ging een buitengewoon hevige koude den Siberischen winter vooraf en dien avond was zij nog gevoeliger. De op den rechteroever der Angara geplaatste soldaten, hadden om hunne aanwezigheid te verbergen, geen wachtvuren aangestoken. Zij leden dus vreeselijk door deze geduchte daling der temperatuur. Eenige voeten onder hen dreven de ijsschotsen voorbij, die den stroom der rivier volgden. Men had ze den geheelen dag in gesloten rijen, tusschen de beide oevers, zien voorbijdrijven. Deze door den grootvorst en zijne officieren opgemerkte omstandigheid, werd als zeer gelukkig beschouwd. Het was duidelijk dat, zoo het bed der Angara verstopt werd, de overtocht geheel ondoenlijk zou worden. De Tartaren zouden vlotten noch schuiten kunnen besturen en het was ook niet aan te nemen dat zij den stroom op deze ijsschotsen, als ze zich aan elkander vast hadden gehecht, zouden oversteken. Het pas verbonden ijsveld zou aan den overgang eener stormkolonne geen voldoenden wederstand hebben geboden.

Maar omdat deze omstandigheid den verdedigers van Irkoetsk gunstig scheen, had Ivan Ogareff hare verschijning moeten betreuren. Dit was intusschen geenszins het geval! De verrader wist maar al te goed, dat de Tartaren den overtocht der Angara niet zouden beproeven en dat hunne pogingen van die zijde slechts eene krijgslist zouden zijn.

Intusschen werd de toestand der rivier tegen tien uur 's avonds merkelijk gewijzigd tot groote verrassing der belegerden en, thans, niet in hun voordeel. De overtocht, tot dusver onmogelijk, werd eensklaps doenlijk. Het bed der Angara was weder open geworden. De ijsschotsen, die gedurende de laatste dagen in grooten getale voorbijgetrokken waren, verdwenen benedenwaarts en het was veel als er nu vijf of zes waren in de ruimte, tusschen beide oevers be-

Sluiten