Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

grepen. Zij vertoonden zelfs de samenstelling niet meer van de in gewone omstandigehden en onder den invloed eener regelmatige koude gevormde schotsen. Het waren eenvoudige brokken van een of ander ijsveld losgescheurd, waarvan de scherpe brokken geene ruwe bobbels vertoonden.

De Russische officieren die deze wijziging in den toestand der rivier waarnamen, gaven er den grootvorst kennis van. Overigens was, als reden voor die verandering, aantenemen dat de ijsschotsen zich op een nauw punt der Angara hadden opgehoopt, zoodanig dat zij eene verstopping vormden.

Men weet dat dit het geval was.

De overtocht der Angara stond dus voor de belegeraars open. Daardoor waren de Russen genoodzaakt met nog meer oplettendheid wacht te houden.

Tot middernacht viel er niets bijzonders voor. Aan de oostzijde voorbij de Bolchaïa-poort, was het volkomen rustig. Geen wachtvuur was er zichtbaar in die dichte wouden, die aan den gezichteinder met de laag hangende wolken ineensmolten.

In het kamp van de Angara heerschte daarentegen, blijkens het veelvuldig verplaatsen van lichten, groote drukte.

Op eene werst boven en beneden het punt waar de wal zich aan den steilen rivieroever aansloot, werd een dof geraas vernomen, 't welk aantoonde dat de Tartaren op de been waren, in afwachting van eenig sein. Weder verliep er een uur. Niets nieuws.

De klok der hoofdkerk van Irkoetsk zou twee uur slaan en nog had geene enkele beweging verraden dat de belegeraars vijandelijke bedoelingen in den zin hadden.

De grootvorst en zijne officieren vroegen zich af of zij niet in dwaling gebracht waren en of het werkelijk in het plan der Tartaren lag om de stad te willen verrassen. De vorige nachten waren, bij lange na, zoo kalm niet geweest. Er vielen toen geweerschoten in de richting der voorposten, granaten doorkruisten de lucht en thans, niets.

Degrootvorst, generaal Woranzoff en hunne adjudanten wachtten dus, gereed om, naar gelang der omstandigheden, bevelen te geven.

Men weet dat Ivan Ogareff eene kamer in het paleis had. Het was eene vrij groote zaal, gelijkvloers en waarvan de ramen uitkwamen op een terras dat er langs liep. Men behoefde slechts eenige schreden op dit terras te doen om den geheelen loop der Angara te kunnen overzien. Er heerschte eene diepe duisternis in deze zaal. Bij een venster staande, wachtte Ivan Ogareff het uur van handelen af. Blijkbaar kon hij alleen het sein geven. Dit sein eenmaal gegeven zijnde en het meerendeel der verdedigers van Irkoetsk naar de openlijk aangetaste punten opgeroepen zijnde, was het zijn voornemen het paleis te verlaten en zijn werk te gaan volbrengen. Hij wachtte dus in de duisternis als een wild beest, dat gereed is om zich op zijn prooi te werpen.

Sluiten