Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ten zuiden van de stad. De batterijen in het kamp der Angara vuurden met volle lagen. Verscheidene duizenden Tartaren bestormden de aardwerken. De huizen op de oevers van hout gebouwd, vatten aan alle zijden vuur. Een ontzettende gloed verdreef de schaduw van den nacht.

„Eindelijk!" zeide Ivan Ogareff.

En hij had recht om zich lof toe te zwaaien! De afleiding, die hij uitgedacht had, was vreeselijk. De verdedigers van Irkoetsk waren nu tusschen den aanval der Tartaren en de verschrikkingen van den brand geplaatst. De klokken luidden en al wat onder de bevolking weerbaar was, begaf zich naar de aangevallen punten en naar de huizen verteerd door het vuur, dat zich aan de geheele stad dreigde mede te deelen.

De Bolchaïa-poort was bijna vrij. Men had er nauwelijks eenige verdedigers achtergelaten. En op aanraden van den- verrader zeiven, èn opdat de zaak, als zij gebeurd zou zijn, buiten hem en uit staatkundigen haat zou kunnen worden verklaard, waren deze weinige verdedigers uit het kleine korps ballingen gekozen.

Ivan Ogareff kwam in zijne kamer terug die toen schitterend verlicht was door de vlammen der Angara, die zich boven de hekken van het terras verhieven. Daarna maakte hij zich gereed om uit te gaan.

Maar nauwelijks had hij de deur geopend, of eene vrouw stortte zich in de kamer met natte kleederen en verward haar.

,,Sangarre!" riep Ivan Ogareff in het eerste oogenblik van verrassing uit en in de verbeelding dat het niemand anders dan de zigeunerin kon zijn.

* Het was Sangarre niet, het was Xadia.

Op het oogenblik dat het meisje op de ijsschots gevlucht, een kreet had geslaakt toen zij de Angara den brand zag verspreiden, had Michael Strogoff haar in zijne armen genomen en was hij met haar ondergedoken om, in de diepten der wateren zeiven, eene beschutting tegen de vlammen te zoeken. Men weet dat de schots die hen droeg toen niet meer dan een dertig vademen van de eerste kade boven Irkoetsk verwijderd was.

Na onder water gezwommen te hebben, gelukte het Michael Strogoff, met Xadia op de kade vasten voet te krijgen.

Eindelijk bereikte Michael Strogoff zijn doel! Hij was te Irkoetsk!

„Naar het paleis van den gouverneur!" zeide hij tot Xadia.

Binnen tien minuten kwamen beiden aan den ingang van dat paleis, waarvan de steenen grondlagen door de vurige tongen der Angara werden gelekt, maar die door den brand niet bereikt konden worden.

Er voorbij stonden al de huizen op den oever in vlammen.

Zonder moeite traden Michael Strogoff en Xadia dat voor iedereen geopende paleis binnen. Door de cdgemeene verwarring merkte niemand hen op, hoewel hunne kleederen doornat waren.

Eene menigte officieren die orders kwamen halen en soldaten die

Sluiten