Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Men herinnert zich dat Marfa Strogoff, op het oogenblik deistrafoefening, daar stond en hare handen naar haar zoon uitstrekte. Michael Strogoff keek haar aan zooals een zoon, voor de laatste maal, zijne moeder kan aankijken,.

Tranen, die met stroomen van zijn hart naar zijne oogen opwelden en die zijne fierheid te vergeefs trachtte in te houden, hadden zich onder zijne oogleden opgehoopt en, door langs het hoornvlies te verdampen, hem het gezicht behouden. De laag van stoom door zijne tranen gevormd, zich tusschen de gloeiende sabel en zijne oogappels plaatsende, was voldoende geweest om de werking der hitte te vernietigen. Het was een soortgelijke uitwerking als zich voordoet wanneer een werkman in een gieterij, na zijne hand in het water gedompeld te hebben, haar door eene straal gesmolten ijzer laat gaan zonder letsel te bekomen.

Michael Strogoff had dadelijk begrepen welk gevaar hij zou loopen zoo hij zijn geheim, aan wien dan ook, mededeelde. Hij voelde welk voordeel hij uit dezen toestand voor de uitvoering zijner voornemens kon trekken. Omdat men hem blind waande, zou men hem vrij laten. Hij moest dus blind zijn, voor allen, zelfs voor Nadia; hij moest het, in één woord, overal zijn en geen gebaar, mocht, waar ook, aan de oprechtheid zijner rol twijfel kunnen doen opperen. Zijn besluit was genomen. Zelfs zijn leven moest hij wagen om aan iedereen het bewijs zijner blindheid te geven en men weet hoe hij het waagde.

Alleen zijne moeder wist de waarheid; op het plein te Tomsk had hij het haar in het oor gefluisterd, toen hij, in de schaduw over haar gebogen, haar met zijne kussen overstelpte.

Men zal nu begrijpen dat, toen Ivan Ogareff, uit wreede spotternij, den keizerlijken brief voor zijne oogen, die hij uitgedoofd waande, had gehouden, Michael Strogoff dien brief — waarin de snoode bedoelingen van den verrader ontsluierd werden — had kunnen lezen en hem ook werkelijk gelezen had. Vandaar die onomstootelijke wil om Irkoetsk te bereiken en er zijne zending mondeling te vervullen. Hij wist dat de stad overgeleverd zou worden ! Hij wist dat het leven van den grootvorst bedreigd was! Het behoud van den broeder des czaars en Siberië waren dus nog in zijne handen.

In weinige woorden was dit verhaal aan den grootvorst mede gedeeld en Michael Strogoff vertelde ook en met welk eene aandoening! het aandeel dat Nadia in die gebeurtenissen had gehad.

„Wie is dat meisje?" vroeg de grootvorst.

„De dochter van Wassili Fedor," antwoordde Michael Strogoff.

,,De dochter van den commandant Fedor," zeide de grootvorst, „is niet meer de dochter van een balling. Er zijn te Irkoetsk geene ballingen meer!"

Niet zoo bestand tegen de vreugde als tegen de smart, viel Nadia aan de knieën van den grootvorst, die haar met de eene

Sluiten