Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hunne vreugde was groot, toen zij Nadia en Michael Strogoff gezond en wel terugvonden en vooral toen zij vernamen dat hun dappere makker niet blind was, hetgeen Harry Blount aanleiding gaf om deze opmerking inteschrijven.

„Gloeiend ijzer kan onvoldoende zijn om de gevoeligheid der gezichtszenuw te vernietigen. Eene wijziging noodig!"

Daarna hielden de beide correspondenten, nadat zij te Irkoetsk goed onder dak waren, zich onledig met hunne reisindrukken in orde te maken. Vandaar de verzending naar Londen en naar Parijs van twee belangwekkende verhalen betreffende den Tartaarschen inval en die zich, zonderlingerwij ze, slechts op de minst belangrijke punten tegenspraken.

Overigens was de veldtocht voor den emir en zijne bondgenooten ongunstig. Deze inval, even nutteloos als alle andere aanvallen tegen tegen den Russischen kolossus, was hun zeer noodlottig. Zij waren spoedig door de troepen van den czaar afgesneden, die achtereenvolgens al de veroverde steden hernamen. Buitendien was het een vreeselijke winter, zoodat van die door koude gedimde troepen, slechts een klein gedeelte de steppen van Tartarije terugzag.

De weg van Irkoetsk naar het Oeral-gebergte was nu vrij. De grootvorst had haast om naar Moskou terug te keeren, maar hij stalde zijne reis uit om bij eene aandoenlijke plechtigheid tegenwoordig te zijn, die eenige dagen na den intocht der Russische troepen plaats had.

Michael Strogoff was Xadia gaan bezoeken en had haar, in het bijzijn van haar vader, gezegd:

„Nadia, hadt gij, die nu nog mijne zuster zijt, toen gij Riga verHet om naar Irkoetsk te gaan, nog een ander verlies dan dat van uwe moeder te betreuren?"

„Neen," antwoordde Nadia, „geen enkel en van geene enkele soort."

„Dus hebt gij er geen deel van uw hart achtergelaten?"

„Niets, broeder."

„Welnu, Nadia," zeide Michael Strogoff, „dan geloof ik dat God, toen hij ons bijeenbracht en ons te zamen zulke harde beproevingen deed ondergaan, ons niet dan voor altijd heeft willen vereenigen."

„Ach!" zuchtte Nadia en zij viel in de armen van Michael Strogoff.

En zich naar Wassili Fedor keerende, zeide zij, geheel blozende:

„Vader!"

„Nadia," antwoordde Wassili Fedor haar, „het zal mij eene vreugde zijn u beiden mijne kinderen te noemen."

De huwelijksplechtigheid had in de hoofdkerk van Irkoetsk plaats. Zij was, in de bijzonderheden zeer eenvoudig, maar zij werd zeer opgeluisterd door de tegenwoordigheid van de geheele militaire en burgerlijke bevolking die een bewijs wilde geven van hare

Sluiten