Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

diepe erkentelijkheid voor de beide jonge lieden, wier zonderlinge ontmoetingen reeds eene geschiedenis vormden.

Alcide Jolivet en Harry Blount woonden natuurlijk het huwelijk bij waarvan zij aan hunne lezers verslag wilden geven.

„En wekt dat bij u den lust niet op om hen na te volgen?" vroeg Alcide Jolivet aan zijn broeder in het vak.

,,Poeah!'' zeide Harry Blount. „Indien ik gelijk gij eene nicht had!...

„Mijne nicht is niet meer uit te huwelijken!" antwoordde Alcide Jolivet lachende.

„Zooveel te beter," liet Harry Blount er op volgen, „want men spreekt over verwikkelingen die tusschen Londen en Peking op handen zijn. Hebt gij geën lust om daar eens een kijkje te nemen?"

„Wel! verdraaid, mijn waarde Blount," riep Alcide Jolivet uit, „ik wilde u dat juist voorstellen!"

En zoo vertrokken onze beide onafscheidelijken naar China!

Eenige dagen na de plechtigheid gingen Michael en Nadia Strogoff, door Wassili Fedor vergezeld, naar Europa terug. Die weg bij het heengaan zoo vol smarte, was, bij het terugkeeren, slechts door geluk gezegend. Zij reisden met buitengewone snelheid in eene dier sleden, die gelijk een sneltrein over de bevrozen steppen van Siberië glijden.

Op de oevers der Dinka, even voor Birskoë aangekomen, hielden zij echter een dag stil.

Michael Strogoff vond de plek terug waar hij den armen Nikolaas begraven had. Er werd een kruis geplant en Nadia deed een laatste gebed op het graf van den nederigen en heldhaftigen vriend die door geen van beiden ooit zou vergeten worden.

Te Omsk wachtte de oude Marfa hen in het huisje van de Strogoffs. Zij drukte haar, die zij reeds honderd maal in haar hart hare dochter had genoemd, hartstochtelijk in hare armen. De dappere Siberische vrouw had op dien dag het recht haar zoon te herkennen en trotsch op hem te zijn.

Na eenige dagen te Omsk doorgebracht te hebben, kwamen Michael en Nadia Strogoff in Europa terug en Wassili Fedor zich te Sint-Petersburg gevestigd hebbende, hadden zijn zoon en zijne dochter geene andere aanleiding om hem te verlaten, dan om hunne oude moeder te gaan bezoeken.

De jonge koerier was door den czaar ontvangen, die hem in het bijzonder aan zijn persoon verbond en hem het Kruis van SintGeorge uitreikte.

Michael Strogoff geraakte later tot eene hooge betrekking in het keizerrijk. Maar niet de geschiedenis van zijn geluk, die van zijne beproevingen was de eer waard om verhaald te worden.

Sluiten