Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gij het plan van het projectiel veranderd naar het telegram. »Nog niet, mijne heeren ; maar ge hebt gelijk, men moet weten

waaraan zich te houden; de telegraaf, die^deze geheele opschudding verwekt heeft, zal ons wel verder helpen."

»Naar het telegraafkantoor!" riep de menigte.

Barbicane ging derwaarts vooruit en eenige minuten later was een telegram afgezonden aan den deken der makelaars te Li verpool, met verzoek om antwoord op deze vragen: »Is er een schip Atlanta ? Wanneer heeft het Europa verlaten ? Heeft het een Franschman Michel Ardan aan boord?"

Twee uren later ontving Barbicane een antwoord, dat niet den

minsten twijfel overliet:

«Stoomschip Atlanta van Liverpool vertrokken 2 October naar Tampa-Town. Persoon met den naam Michel Ardan aan boord als

^ De^oogen van den voorzitter schitterden. Men hoorde hem mompelen : »Toch waar! En over veertien dagen is hij hier Maar t is een eek, een waanzinnige. Ik zal nimmer toestaan .. ..

En toch schreef hij dienzelfden avond aan het huis Breadwill en Comp. om met het projectiel alles te staken tot nader order.

Den 20sten October, 's morgens te 9 uur, zag men op de lichttorens van het Bahama-kanaal een dikken rook aan den horizon. Twee uren later wisselde een stoomjacht herkenningsteekenen en werd de naam der Atlanta naar Tampa-Town geseind. Te 4 uur was het stoomschip voor Espirito-Santo; te 5 liep het langs de reede van Hillisboro met vollen stoom ; te 6 ankerde het voor Tampa- I own. Nauwelijks had het anker gevat of een sloep lag aan de Atlanta ; Barbicane sprong aan boord en riep overluid: ^Michel Ardan. «Present!" antwoordde iemand die aan de verschansing stond. Met gekruiste armen, vragend oog en gesloten mond, keek Barbicane

den passagier aan. . .

Het was een man van 42 jaar, lang, maar een weinig voorovergebogen, zooals de kariatiden die balken op het hoofd dragen. Zijn hoofd, bedekt met zwaar, borstelig haar, teekende vastheid van geest. Zijn gelaat was breed; onder den haviksneus prijkte een knevel, die wel iets had van dien eener kat; de mond was iïjnbesneden. Voorts teekende zijn geheele persoonlijkheid kracht en vastheid, »eer gesmeed dan gegoten," om een zijner technische uitdrukkingen over te nemen. .

Wat Lavater in dat gelaat zou hebben gelezen, moeten wi] in het midden laten. Een gewoon mensch zag Michel Ardan in den eersten opslag aan voor iemand die durfde, maar ook welwillend was. Wat hem vooral kenmerkte was iets onrustigs, iets beweeglijks, zoodat hij ook aan boord van de Atlanta nu hier stond, dan daar zat en nooit op zijn plaats bleef. In éen woord, Michel Ar-

Sluiten