Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn bewegingen met angst na. Men wist immers wat waaghals hij was! Als iemand hem wilde tegenhouden en hem een ongeluk voorspelde, luidde zijn gewoon antwoord: «men wordt slechts door zijn eigen vlooien" — eigenlijk noemde hij een ander diertje — «gebeten."

Zulk een man was de passagier op de Atlanta, altijd opgewonden, altijd opborrelend als het water in een ketel boven 't vuur, altijd in spanning, niet over 't geen hij in Amerika kwam doen daar dacht hij niet eens aan — maar tengevolge van zijn koortsachtig gestel. Indien er ooit twee menschen van tegenovergestelde natuur bijeen zijn geweest, dan waren het de Franschman Michel Ardan en de Yankee Barbicane; en toch kwamen zij daarin overeen, dat beiden ondernemend, volhardend, stoutmoedig waren, elk op zijne wijs.

De voorzitter van de Gun-club kon zich niet lang verdiepen in het beschouwen van den man die hem naar den achtergrond kwam schuiven; want de menigte hief een levendig gejuich aan. Deze kreten van hoezeel en leve! werden zelfs zoo uitgelaten en de geestdrift uitte zich zoo op den man af, dat Michel Ardan, na een duizendtal handen te hebben gedrukt, op 't gevaar af van zijn tien vingers te verspelen, genoodzaakt was de wijk te nemen naar zijn hut.

Barbicane volgde hem zonder een woord te spreken.

»Gij zijt Barbicane ?" vroeg hem Michel Ardan, zoodra zij alleen waren, en op een toon alsof hij hem twintig jaar gekend had.

«Ja," antwoordde de voorzitter der Gun-club.

«Welnu, goeden dag, Barbicane. Hoe maak je't? Goed? Zooveel te beter!"

«Gij zijt dus," sprak Barbicane zonder eenige andere inleiding, «besloten om te gaan?"

»Bepaald."

«Houdt niets u terug?"

«Niets. Hebt gij het projectiel laten maken volgens mijn telegram ?

«Ik wachtte op uw komst. Maar," vroeg Barbicane andermaal, nu met aandrang, «hebt gij u wel bedacht?"

«Bedacht! Heb ik tijd tot bedenken? Ik vind gelegenheid om een reisje naar de maan te doen, ik maak daar gebruik van — dat is alles. Ik vind niet dat daarover zooveel te bedenken valt.

Met verbazing staarde Barbicane den man aan, die over zijn reisplan zoo losjes sprak als over een watertochtje op de rivier.

«Maar gij zult toch wel een reisplan hebben en middelen ter

uitvoering?" .. ..

«Opperbest, mijn waarde Barbicane. Maar mag ik zoo vrij zijn u iets te doen opmerken. Ik verlang al mijn geschiedenis op een goeden dag aan heel de wereld te vertellen. Om nu herhalingen

te voorkomen, moest gij intusschen uw vrienden, ook uw medeleden,

de geheele stad, geheel Florida, geheel Amerika als gij wilt, bijeen-

Sluiten