Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Intusschen had Michel Ardan zijn kleeren aangeschoten en eenige minuten later namen de beide vrienden den weg naar de voorsteden van Tampa-Town onder de voeten Onderweg bracht Maston den Franschman op de hoogte der zaak, namelijk van den ouden grond der vijandschap tusschen Barbicane en den kapitein. Hij verhaalde hoe personen, met beiden bevriend, nog altijd een persoonlijke ontmoeting van beiden hadden weten te verhinderen en dat Nicholl nu eindelijk de gelegenheid had te baat genomen

om oude veeten op te rakelen.

Niets is afschuwelijker dan de persoonlijke veeten in Amerika, gedurende welke de beide partijen elkander beloeren op hoeken en wegen en als wilde beesten elkander in het houtgewas aanvliegen. In zulke gevallen moet ieder van hen jaloersch zijn op die verwonderlijke hoedanigheden, van nature eigen aan de ^J^nen prairiën, hun snelle bevatting, hun schrandere list, hun ruiken van de voetstappen hunner vijanden. Bij dat rondsnuffelen naa hunnen vijand gaan de Yankees er dikwijls op uit met hunne honden, en terwijl zij jager en wild tegelijk zijn, liggen ze uren a g

°P»Welkaeen duivelsch volk zijt gij !" riep Michel Ardan uit, toen Maston hem de geheele geschiedenis verhaalde.

Zo" zijn wij nu eenmaal," antwoordde de secretaris, »maar wij

m Doch hol ook'aanstappende, het bosch Skerman konden zij niet vóór halfzes bereiken. Barbicane was aan zijn kant reeds een ha

uur geleden het bosch ingetreden. , . , ,

Zif zagen een bejaarden houthakker takkebossen binden. Maston ging naar hem toe en riep reeds uit de verte: »hebt gij iemand met een buks het bosch zien inkomen,.... mijnheer Barbicane,

döDeV secretaris der Gun-club dacht in zijn eenvoud, dat zijn voorzitter als zoodanig aan de geheele wereld bekend moest zijn. Maar de houthakker scheen hem niet te begrijpen.

»Een jager," voegde Michel Ardan er bij.

ïEen jager? ja," antwoordde de houthakker.

»Is het lang geleden?"

»Bijna een uur."

»Te laat!" riep Maston uit. j

»En hebt gij geweerschoten gehoord?" vroeg Michel Ardan.

»Neen."

»Geen enkel.?De jager schijnt platzak thuis te zullen komen."

»Wat nu?" zei Maston. , .. , . • t

»Het bosch ingaan, op gevaar af een schot te krijgen,

voor ons bestemd is."

Sluiten