Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zii gingen verder, een uur lang, maar vruchteloos. Zij riepen van tijd tot tijd: «Barbicane!" «Nicholl!" Maar tevergeefs. Nog

een uur — even vruchteloos. ^ ,

Reeds begonnen zij den moed op te geven toen Maston iemand meende te zien. Hij vergiste zich met. t Was kapitein Nicho . Maar wat deed hij? Niets anders dan een vogeltje uit het net eener

W:ük0dfhSdh£«kS Sol? » » beletten Ba.bieane dood ,e

schieten of door hem doodgeschoten te worden.

«Barbicane," riep de kapitein uit, »ik zoek hem sedert een paa

uren maar ik kan hem niet vinden. Waar zit hij.

«Barbicane," antwoordde Michel Ardan, «is een man die achting verdient, en wat gij ook met hem gehad moogt hebben, dat moet uit zijn. Ik gedoog niet, dat ge met hem duelleert.

«Ik zal met hem duelleeren." .. . „

«Gij zult het wel laten. Gij hebt iets te doen dat vrij wat beter is.

«En dat zou zijn?" . „

«Dat zeg ik alleen als Barbicane er bij is. •

:tD^tednde!%neneinTSrv»-i» Gl""

club af» den voet van een boom zitten. Zoodta deze hen aag sprong hij op en riep uit: «Gevonden.

»Het middel ^om'den weeratoot van het projectiel onschadelijk te

mfzTt gTdaarTok, Maston!'' riep 'hij, -P.^cretans ziende. Michel Ardan stelde hem aan kapitein Nicholl voor.

!Jk was he" glad vergeten," stotterde Barbicane, «maar ik ben

t0t nlafkomt' niets van," sprak Michel Ardan met nadruk. «Ik heb u iets voor te stellen. Vriend Barbicane gelooft dat zijn proiectiel rechtuit naar de maan zal vliegen.

naar den gto.d aa,

brengen, maar wel bij elkander. Gij gaat met mij mede, dan weet «Top!" riep Barbicane.

Sluiten