Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

»Nu ja! maar wij hebben meer te doen dan over seconden te praten."

«Zijn wij dan niet klaar?"

»Zeker, maar wij moeten nog eenige voorzorgen nemen tegen den eersten schok."

»Wij hebben immers watervlakken met schutsels die aan stukken springen, om den schok te breken?

»Ik hoop er het "beste van," mompelde Barbicane.

»Hopen!" riep Michel Ardan uit. «Hopen? De grappenmaker is er niet eens zeker van!"

«Nog twintig," merkte Nicholl aan.

«Zouden wij niet op ons hoofd gaan staan, zooals de clown in een paardenspel?" vroeg Michel Ardan.

Barbicane meende, dat het beter was op zijde te gaan liggen. «In allen geval geloof ik, dat het vrij om 't even zal zijn, want wij zijn hier toch ingesloten."

»Dertien minuten dertig seconden," zei de kapitein.

Drie welgevulde matrassen behoorden tot den inventaris van het projectiel. Nicholl en Barbicane legden ze midden op de schijf, die den beweegbaren vloer uitmaakte. De reizigers zouden er zich op uitstrekken als het tijd van vertrekken was.

Ardan speelde inmiddels met de honden, aan wie hij de beteekenisvolle namen Diana en Wachter had gegeven.

Het is 10 uur 37 minuten 6 seconden," sprak Nicholl.

»Welnu, kapitein, dan hebt gij binnen een kwartier nog 9000 dollars aan den voorzitter te betalen; 4000 omdat de Columbiad niet springt; 5000 omdat het projectiel hooger dan 6 mijlen zal stijgen.

»Ik bezit de dollars," zei Nicholl, op zijn zak kloppende, »en doe

niets liever dan betalen."

»Ik zie, Nicholl, dat gij een man van orde zijt; ik heb dat nooit kunnen wezen; maar als ge mij niet kwalijk neemt, gij hebt daar weddenschappen aangegaan die u niet veel voordeel aanbrengen."

»En waarom dat?" vroeg Nicholl. „ ,

»Wel, als gij de nu eerstvolgende wint, moet de Columbiad gesprongen zijn en het projectiel ook, maar dan is Barbicane er niet meer om u zijn verlies te betalen."

«Mijn inzet is gedeponeerd bij de Bank te Baltimore, zei Barbicane koeltjes, «en als Nicholl er niet meer is, kunnen zijn erfgenamen het geld opstrijken."

«Gij zijt mannen van zaken," viel Michel Ardart in; »ik bewonder u te meer naar ik u minder begrijpen kan."

«Tien uur twee en veertig," zei Nicholl.

«Nog vijf minuutjes," liet Michel Ardan zich hooren, «en wij zijn opgesloten in een aluminiumdoos, op den bodem van een ka-

Sluiten