Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gewicht of gedaante. Het is de lucht, die, door haren tegenstand, het verschil in gewicht veroorzaakt. Wanneer gij in het luchtledige — door een luchtpomp — voorwerpen laat vallen, zult gij ze met dezelfde snelheid zien vallen, veertjes en stukjes lood. Dezelfde oorzaak heeft hier hetzelfde gevolg."

»Dan zal", voegde Nicholl er bij, »al wat wij buiten het projectiel werpen, ons op onze reis naar de maan blijven vergezellen."

»Ezels die wij zijn!" riep Michel Ardan uit.

«Waartoe die vleiende benaming?" vroeg Barbicane.

«Omdat wij ons projectiel hadden moeten vullen met nuttige voorwerpen, boeken, instrumenten, gereedschappen en wat dies meer zij. Wij hadden dan alles overboord kunnen zetten, want alles zou ons toch hebben blijven vergezellen. Maar daar valt mij iets in. Waarom zouden wij geen uitstapje naar buiten kunnen doen? Wat zou het prettig wezen zoo in den wereldether te hangen, gelukkiger dan de vogel, die altijd met zijn vleugels moet slaan om niet op den grond te vallen!"

»Fraai bedacht!" zei Barbicane, »maar hoe maakt gij het met de ademhaling?"

»Ach! die beroerde lucht bederft alles!"

«Maar als er lucht was, Michel, zou uw dichtheid kleiner zijn dan die van het projectiel, en gij zoudt diensvolgens achterblijven."

«Wij moeten dus binnen blijven?"

«Niet anders."

sik geloof te zien wat dat ding is," riep Michel Ardan uit. »Het is geen hemellichaam, geen stukje van een planeet, maar.. .."

«Nu maar ...."

»'t Is niets anders dan onze ongelukkige hond!"

Inderdaad: dat misvormde, onherkenbare, ineengedrukte voorwerp was het stoffelijk overschot van Wachter!

TWEEËNDERTIGSTE HOOFDSTUK.

ZIJN ZIJ DRONKEN?

Er had derhalve een verschijnsel plaats, dat, hoe zonderling ook schijnende, echter een zeer natuurlijke oorzaak had: dat ieder voorwerp, buiten het projectiel geworpen, denzelfden weg bleef houden alsof het er in gebleven ware. Dat was een onderwerp van

Sluiten