Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den Copernicus. Sommigen hadden een breedte van 30 kilometer; hun lengte was niet te bepalen.

De reizigers bespraken den oorsprong dier zonderlinge rillen, maar zij wisten er even weinig van te maken als de waarnemers op Aarde.

«Maar waarom," vroeg Nicholl, «zouden die strepen niet eenvoudig bergruggen kunnen zijn, die het zonlicht sterker weerkaatsen ?"

«Neen," antwoordde Barbicane, »in dat geval zouden bij bepaalde standen der Maan deze rillen een schaduw van zich werpen. En dat doen zij niet."

Inderdaad, deze voorwerpen vertoonen zich niet dan bij Volle Maan, wanneer de zon vlak op haar schijnt, terwijl zij bij schuinschen stand ten aanzien der zon geheel onzichbaar zijn.

«Maar wat heeft men uitgedacht om die lichtende strepen te verklaren?" vroeg Michel Ardan; »want ik kan niet gelooven, dat de wetenschap er geen verklaring van zou beproefd hebben."

«Zeker," was Barbicane's antwoord: «Herschel heeft daaromtrent een meening voorgedragen, maar hij durfde haar voor niet meer dan gissing houden."

»Om 't even: wat dacht hij er van?"

»Hij dacht, dat deze strepen gestolde lavastroomen moesten zijn, die het zonlicht weerkaatsen als het er recht op valt. 't Kan zijn dat het zoo is, maar zeker is het niet. Overigens zullen wij de oorzaak van die weerkaatsing der zon beter kunnen nagaan wanneer wij den Thycho weer naderen."

«Weet gij, mijn vrienden, waar die vlakte op gelijkt, van de hoogte waarop wij ons bevinden?" vroeg Michel.

«Neen," antwoorde Nicholl. *

«Op een knibbelspelletje; er ontbreekt niets aan dan een haakje om de stukken een voor een te halen."

«Geen spotternij!" gelastte Barbicane.

«Nu dan," hernam Michel Ardan, »een beenderenveld, waar de overblijfselen verstrooid liggen van ontelbare verdwenen geslachten. Vindt gij die vergelijking treffender?"

«De een is al niet beter dan de andere," meende Barbicane.

«Verduiveld, gij zijt een lastig heer!" antwoordde Michel Ardan.

«Mijn waarde vriend," sprak Barbicane ernstig, «het is de vraag nog niet waar het op gelijkt, zoolang wij nog niet weten wat het is."

«Mooi geantwoord!" riep Michel Ardan uit. «Zoo leert men hoe met geleerden te spreken."

Inmiddels zweefde het projectiel met een bijkans eenparige snelheid boven de maanschijf, 't Spreekt van zelf, dat de reizigers er geen oogenblik aan dachten rust te nemen. Elke minuut hadden zij een ander gezicht. Tegen half twee in den morgen zagen zij de toppen van een anderen berg. Barbicane raadpleegde

Sluiten