Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het nulpunt tot de zuidpool moest gelijk zijn aan dien tusschen de noordpool en het nulpunt. De uren waren nauwkeurig aangeteekend, zoodat de berekening niet moeielijk was.

Barbicane vond, dat zij dit punt zouden bereiken in den nacht tusschen 7 en 8 December, te 1 uur. Op dit oogenblik was het 3 uur in den morgen van 7 December. Indien de beweging van het projectiel dus geen storing ondervond, moesten zij het bewuste punt na verloop van 22 uren bereiken.

De vuurwerken waren oorspronkelijk bestemd geweest om den val van het projectiel op de Maan te breken, en nu gingen onze waaghalzen ze gebruiken om dien val te bevorderen. Hoe het zij, zij waren gereed, en alleen het geschikte oogenblik moest worden afgewacht om ze te ontsteken.

«Daar wij nu toch niets te doen hebben," zei Nicholl, «doe ik een voorstel."

»En dat is?" vroeg Barbicane.

»Te gaan slapen."

>Heb je van zijn leven!" riep Michel Ardan uit.

»In veertig uren hebben wij geen oog geloken," sprak Nicholl. «Eenige uren slapens zullen ons goed doen."

«Geen denken aan!" schreeuwde Michel Ardan.

«Even goede vrienden," hernam Nicholl, »elk zijn meug, maar ik ga naar mijn mandje."

Hij strekte zich uit op een divan en 't duurde niet lang of Nicholl sliep dat hij snorkte.

«Die Nicholl is toch zoo dom niet," sprak Barbicane een weinig later, «ik ga zijn voorbeeld volgen."

En eenige minuten daarna accompagneerde zijn snorken in den bastoon den baryton-snork van Nicholl.

Niet lang was'Michel Ardan alleen, of hij mompelde in zichzelf: «die lui zijn nog zoo gek niet."

En tegelijk strekte hij zijn lange beenen uit, legde zijn lange armen onder het hoofd en sliep insgelijks in.

Maar hun slaap kon noch langdurig, noch gerust zijn. Er ging te veel om in den geest van die drie mannen, en eenige uren later, tegen 7 uur in den morgen, waren alle drie gelijktijdig op de been.

Het projectiel verwijderde zich nog altijd van de Maan; van lieverlede keerde het haar steeds meer zijn punt toe. Op zich zelf was dit verschijnsel nog wel onverklaarbaar, maar het kwam gelukkig juist in de plannen van Barbicane van pas.

Nog 17 uren, en het oogenblik van handelen zou gekomen zijn.

Die dag duurde hun een eeuw. Hoe stoutmoedig de drie mannen ook waren, toch klopte hun het hart bij de gedachte aan het naderen van het beslissend oogenblik, waarin blijken zou, of zij toch nog op de Maan zouden terecht komen, dan wel of zij tot

Sluiten