Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zien, dat er niets meer in het pand is en hij zal het begrijpen.

— Zóó? Zou het niet beter zijn te zeggen, dat ik ze gevonden heb en doen alsof ik er tot nu toe geen vermoeden van had?

— N ... nee, overlegde de vorst, — nee, dat is nu al te laat; dat is te gevaarlijk; heusch, het is beter niets te zeggen ! Maar wees vriendelijk tegen hem en ... toon niet al te ... en .... en .... weet....

— Ik weet, vorst, ik weet, dat is te zeggen, ik weet, dat ik het misschien ook wel niet volbreng; want om het te doen moet men een hart als het uwe hebben. En dan ben ik daarbij zelf een prikkelbaar en moeilijk mensch, hij behandelt mij tegenwoordig soms te zeer uit de hoogte; eerst snikt hij en omarmt me en begint me dan plotseling te vernederen en verachtelijk te honen; nou, dan neem ik het ding en laat opzettelijk het jaspand zoo opstaan, hè, hè! Tot ziens, vorst, want ik stoor u toch maar en hinder u in uw, zoo te zeggen, interessante gevoelens ....

— Maar, om Godswil, dit blijve geheim als te voren!

— Met zachte schreden, met zachte schreden!

Al was de zaak ook afgeloopen, toch bleef de vorst bijna nog bezorgder dan voorheen. Hij wachtte met ongeduld het bezoek dat de generaal hem den volgenden dag brengen zou.

Sluiten