Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van een ouden soldaat, die ooggetuige was van het verblijf der Franschen in Moskou; maar enkele dingen erin zijn schitterend. Bovendien zijn alle geschriften van ooggetuigen kostbaar, wie ook de ooggetuige was. Vindt gij niet?

— Als ik de redacteur geweest was, had ik het niet opgenomen ; en wat in 't algemeen schrijverij van ooggetuigen betreft, daarbij gelooft men eer een groven leugenaar als hij maar een grappenmaker is, dan een man van waardigheid en verdienste. Ik ken geschriften over het jaar '12 die

Ik heb een besluit genomen, vorst, ik verlaat dit huis, het huis van den heer Lebedef.

De generaal zag den vorst veelbeteekenend aan.

— Gij hebt uw woning, in Pavlovsk, bij.... bij uw

dochter zei de vorst, die niet wist wat hij zeggen moest.

Hij bedacht, dat de generaal immers gekomen was om raad in een bizondere kwestie, waarvan zijn lot afhing.

— Bij mijn vrouw; met andere woorden, bij mij, in het huis van mijn dochter.

— Pardon, ik ....

— Ik verlaat Lebedef's huis, beste vorst, omdat ik met dien man gebroken heb; ik heb gisteravond met hem gebroken, het betreurende, dat ik het niet vroeger deed. Ik eisch achting, vorst, en ik wensch die zelfs te ontvangen van die personen aan wie ik om zoo te zeggen mijn hart schenk. Vorst, ik schenk dikwijls mijn hart en ik kom bijna altijd bedrogen uit. Die mensch was mijn geschenk onwaardig.

— Er is veel ongeordends in hem, merkte de vorst met terughouding op, — en zekere trekken .... maar ondanks dat alles kan men gemoed ontdekken en een listigen en soms ook vermakelijken geest.

De fijnheid van uitdrukking, de eerbiedige toon vleiden den generaal klaarblijkelijk, al keek hij af en toe nog met plotseling wantrouwen. Maar het spreken van den vorst was zoo natuurlijk en eerlijk, dat het onmogelijk was om te twijfelen.

— Dat hij ook goeie eigenschappen heeft, hernam de generaal, — dat heb ik als eerste erkend, wat ik daarmee getoond

Sluiten