Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van de grootste geestkracht, op het allerlaatste oogenblik de toevlucht neemt tot „kruis of munt". Inplaats van tot Napoleon wendde ik mij tot Davoust en zei, als bij ingeving: „Generaal, maak dat ge naar huis komt!" Het plan was in duigen. Davoust haalde de schouders op en fluisterde bij het weggaan : „B ah! II devient superstitieux!" Maar den volgenden dag werd aangekondigd dat men ging opbreken.

— Dat is alles verbazend interessant, zei de vorst heel zacht, — indien het allemaal ook zoo gebeurd is.... dat is te zeggen, ik wil...., haastte hij zich te verbeteren.

— O vorst! riep de generaal uit, die zoo meegesleept was door zijn verhaal, dat hij zich misschien zelfs al niet meer voor de grootste onvoorzichtigheid kon behoeden. — Gij zegt: „indien dat alles is gebeurd." Maar veel meer, ik verzeker het u, heel wat meer is gebeurd! Dit zijn allemaal slechts armzalige, politieke feiten. Ik herhaal u echter, hoe ik getuige was van de nachtelijke tranen en zuchten van dien grooten man; en dat heeft niemand anders gezien, dan ik! 't Is waar dat hij op 't laatst al niet meer schreide en geen tranen meer had, enkel steunde hij somtijds, maar het was of zijn gelaat meer en meer van duisternis betogen werd. Alsof de eeuwigheid hem reeds met haar donkere vleugelen overschaduwde. Soms brachten wij 's nachts heele uren samen zwijgend door; in het aangrenzend vertrek snurkte de mameluk Roestan; die man had zoo'n vasten slaap over zich. „Maar daar tegenover staat, dat hij aan mij en de dynastie verknocht is," zei Napoleon van hem. Eens had ik vreeselijk met hem te doen en plotseling bemerkte hij tranen in mijn oogen; hij keek mij ontroerd aan: „Je hebt medelijden met mij!" riep hij uit, „jij kind, en misschien is er nog een ander kind, dat medelijden met mij heeft, mijn zoon, le roi de Rome; maar alle anderen, ze haten me allemaal, en mijn broeders zullen de eersten zijn, om mij in het ongeluk te verraden!" Ik begon te snikken en vloog naar hem toe; toen hield hij het ook niet meer uit; wij omarmden elkaar en onze tranen vloeiden te samen. „Schrijf toch, schrijf toch een brief aan

Sluiten