Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

blik de handen der beide jongens, die ook lachten en hem vroolijk aankeken. Dus kwam het er op neer, dat Aglaja vergaf, en dat de vorst vanavond weer naar haar toe kon gaan, wat voor hem niet slechts de hoofdzaak, maar zelfs alles beteekende.

— Wat zijn we nog een kinderen, Kolja! en .... en .... hoe goed is het, dat we kinderen zijn! riep hij ten slotte verrukt uit.

— Doodeenvoudig, zij is verliefd op u, vorst, en anders niets! antwoordde Kolja met gezag en waardigheid.

De vorst werd vuurrood, maar ditmaal zei hij geen woord; Kolja lachte echter maar en klapte in de handen; na een oogenblik lachte de vorst ook en daarna keek hij tot 's avonds toe, alle vijf minuten op zijn horloge, of het al veel verder was gekomen en of het nog lang duurde tot het avond zou zijn.

De stemming van Lisaweta Prokofjevna werd haar echter de baas; eindelijk beheerschte ze zich niet meer en gaf toe aan een hysterisch oogenblik. Ondanks alle tegenwerpingen van haar man en dochters stuurde ze direct om Aglaja om haar een beslissende vraag te stellen en van haar een zeer duidelijk en beslissend antwoord te krijgen. „Opdat dit alles ineens tot een eind komt, en van de baan is, zoodat er geen spoor van in de herinnering blijft! Anders," verklaarde zij, „ben ik vóór vanavond dood!" En eerst toen vermoedden allen wat voor onzinnige afmetingen de zaak had aangenomen.

Behalve gehuichelde verwondering, verontwaardiging, gelach en spotternij over den vorst, was uit Aglaja niets te krijgen. Lisaweta Prokofjevna legde zich te bed en stond eerst tegen theetijd op, toen de vorst verwacht werd. Zij wachtte hem met ongeduld; en toen hij verscheen, kreeg ze bijna een zenuwtoeval.

Maar ook de vorst zelf kwam verlegen binnen, als op den tast, met een zonderlingen glimlach en allen in de oogen ziende, alsof hij hun vroeg waarom Aglaja weer niet in de kamer was, iets, wat hem dadelijk schrik had aangejaagd.

Sluiten