Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en wilde woorden en verwarde geestdriftige gedachten, die als in wirwar op elkaar stootten en door elkaar heen sprongen, dat alles had een gevaar voorspeld, iets bizonders in de stemming van een jongmensch dat klaarblijkelijk onverwachts, grondeloos, zich zoo warm kon maken. Al diegenen der aanwezige gasten, die den vorst kenden, verwonderden zich met vrees (en sommigen ook met schaamte) over zijn uitval, die zoo weinig overeenkwam met zijn gewone, zelfs verlegen, teruggetrokkenheid, met zijn zeldzamen en eigenaardigen takt in bepaalde gevallen, en met zijn instinctief gevoel voor de hoogste eischen van gepastheid. Men kon niet begrijpen, wat hiervan de oorzaak was: het bericht over Pavlischtschef kon het niet zijn. In den hoek der dames keek men naar hem als naar iemand, die krankzinnig werd en later beweerde Bjelokonskaja: „Nog éen oogenblik en ik had me al willen in veiligheid brengen". De oude heeren wisten in de eerste verbazing bijna niet waar ze aan toe waren; de generaalen-chef zat op zijn stoel ontevreden en streng te kijken. De kolonel-technicus zat volstrekt onbewegelijk. De Duitscher was zelfs bleek geworden, maar glimlachte nog steeds zijn valschen lach, terwijl hij naar de anderen keek, wat of die er van vonden ? Het zou trouwens mogelijk zijn geweest om dit alles en alle „schandaal" op de gewoonste en natuurlijkste wijze uit den weg te helpen, misschien zelfs in een oogenblik; Iwan Fjodorowitch, die zich wel heftig verbaasde maar die eer dan de anderen tot bezinning was gekomen, had al eenige malen getracht den vorst tot zwijgen te brengen ; maar aangezien hij geen gevolg had gehad kwam hij nu met vaste en besliste bedoelingen op hem toe. Nog éen minuut, en als het dan noodig mocht zijn, zou hij misschien het besluit hebben genomen om den vorst vrindschappelijk mee te nemen, de kamer uit, onder voorgeven van zijn ziekte wat misschien ook wel werkelijk waar was en wat Iwan Fjodorowitch voor zich vast geloofde .... Maar de zaak nam een andere wending.

Dadelijk al, toen de vorst pas was binnengekomen, had

Sluiten