Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De vorst zag hem met zoete vreugde in het gelaat, en was nog altijd niet in staat om iets te zeggen, zijn adem stokte; het gezicht van den grijsaard was hem zoo sympathiek.

— Hoe? murmelde hij eindelijk. — Gij vergeeft mij inderdaad? Ook.... gij, Lisaweta Prokofjevna?

Het gelach werd sterker, den vorst kwamen de tranen in de oogen; hij geloofde zichzelf niet en was als onder betoovering.

— Zeker, de vaas was mooi. Ik herinner ze me hier al vijftien jaar, ja .... vijftien ...., uitte zich Iwan Petrowitch.

— Nou, 't is nog al een ongeluk ! Ook de mensch vindt zijn einde, en dan zoo'n drukte om een aarden vat! zei Lisaweta Prokofjevna luid. — Zóo verschrikt kunt ge toch niet zijn, Ljev Nikolajewitch? vervolgde ze zelfs met angst. — Genoeg, duifje, genoeg; je maakt me werkelijk bang.

— En ge vergeeft me alles? Alles, afgezien van de vaas?

De vorst stond eensklaps op, maar de grijsaard trok hem dadelijk weer bij de hand neer. Hij wilde hem niet loslaten.

-— C'est trés curieux et c'est trés sérieux! fluisterde hij over tafel Iwan Petrowitch toe, tamelijk hoorbaar overigens; misschien had zelfs de vorst het wel verstaan.

— Dus heb ik niemand van u beleedigd? Ge kunt niet gelooven, hoe gelukkig mij die gedachte maakt; maar het moest ook wel zoo zijn! Het ware toch niet mogelijk, dat ik iemand hier zou kunnen beleedigen ? Ik beleedig u opnieuw als ik dat veronderstel.

— Kalm, mijn vrind, dat .... is overdrijving. Ge behoeft ook heelemaal niet zoo dankbaar te zijn; dat is een edel maar overdreven gevoel.

— Ik bedank u niet, ik.... houd enkel van u, ik voel me gelukkig, als ik naar u zie; misschien zeg ik iets doms, maar.... ik moet spreken, ik moet verklaren.... al was het ook maar uit achting voor mij zelf.

Alles in hem was heftig, troebel en koortsig; het was zeer wel mogelijk, dat hij ten deele heele andere woorden

Sluiten