Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sprak dan hij spreken wilde. Het was of zijn blik vroeg: mag ik spreken? Zijn oog viel op Bjelokonskaja.

— Het doet er niet toe, vadertje, ga maar door, ga maar door, maar praat je niet buiten adem, merkte zij op, — straks begon het ook met kortademigheid bij je en je ziet waar je bent aangeland; maar wees niet bang te spreken, deze heeren hebben nog wel raardere snuiters dan jou gezien, ze zullen zich niet over je verbazen, en je bent misschien nog wel God weet hoe wijs; alleen heb je de vaas stukgegooid, en ons verschrikt.

De vorst hoorde haar glimlachend aan.

— Gij waart het immers, keerde hij zich eensklaps naar den grijsaard, — gij waart het immers, die drie maanden geleden den student Podkoemof en den ambtenaar Schwabrin voor verbanning hebt gered ?

De grijsaard kleurde zelfs een weinig en mompelde, dat hij zich kalm moest houden.

— En ik heb toch immers van u gehoord, keerde hij zich terstond daarop tot Iwan Petrowitch, — in het .... sche gouvernement, dat gij uw boeren, die al geen lijfeigenen meer waren en u veel onaangenaamheid bezorgd hadden, toen hun huizen waren afgebrand, vrij hout hebt gegeven voor den wederopbouw ?

— Nu, dat is o-ver-dre-ven, murmelde Iwan Petrowitch, die overigens zich in alle waardigheid verrast toonde; dit keer echter sprak hij de volle waarheid, dat het „overdreven" was, het was slechts een valsch gerucht, dat tot den vorst was doorgedrongen.

— En gij, vorstin, wendde hij zich eensklaps met een vriendelijken glimlach tot Bjelokonskaja, — hebt gij mij soms niet, een half jaar geleden, in Moskou opgenomen als uw eigen zoon, na een brief van Lisaweta Prokofjevna, en mij werkelijk als uw eigen zoon een raad gegeven, dien ik nooit zal vergeten ? Herinnert ge 't u ?

— Wat kruip je toch tegen de muren op! zei Bjelokonskaja geërgerd. — Je bent een goed mensch maar belachelijk; men geeft je twee groschen en je bedankt alsof men je leven

Sluiten