Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geschonken, omdat er bij ons zelfs nooit zoo'n hoogste stand is geweest; misschien aan het hof, waar uniform of. . . toeval hem schiep, maar die is nu toch al wel totaal verdwenen, nietwaar? nietwaar?

— Nee, dat is heelemaal niet waar, lachte Iwan Petrowitch honend.

— Daar, daar heb je den dolleman weer! zei Bjelokonskaja, die dit niet verdroeg.

— Laissez le dire, hij beeft zelfs over zijn heele lichaam, waarschuwde de grijsaard weer halfluid. De vorst was beslist buiten zichzelve.

— En wat is het geval ? Ik heb keurige, goedhartige, verstandige menschen gezien; ik heb een grijsaard gezien, die vriendelijk is en geduldig luistert naar een jongmensch als ik; ik heb menschen gezien, die in staat zijn om te begrijpen en te vergeven, Russische, goede menschen, bijna even goed en hartelijk, als die ik daar ontmoette, bijna niet minder. Oordeelt dan, hoe aangenaam ik verwonderd was! O laat het mij uitspreken! Ik had er veel van gehoord en geloofde zelf ten zeerste, dat in de wereld alles manier was, alles ouderdomszwakke vorm, en dat het wezen verdroogd was, maar nu zie ik immers zelf, dat zooiets bij ons onmogelijk is; dat moge elders zoo zijn, maar niet bij ons. Gij allen zijt immers toch geen jezuïeten en bedriegers? Ik heb gehoord wat zoostraks vorst N. verteld heeft; was dat soms geen eenvoudige maar van geest vervulde humor, was dat geen ware goedhartigheid? Kunnen soms zulke woorden uit den mond komen van een.... doode, met uitgedroogd hart en talent ? Zouden soms dooden mij zoo kunnen behandelen, als gij mij hebt behandeld ? Is dat soms geen materiaal... voor de toekomst, om veel van te hopen? Kunnen zulke menschen soms nietbegrijpen en terugtreden?

— Ik vraag u nog eens, wees kalm, mijn beste, we willen het over dat alles een anderen keer hebben en ik zal met genoegen glimlachte de „hoogmogende".

Iwan Petrowitch schraapte de keel en draaide op zijn

Sluiten