Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wijtend aan en haar blauwende lippen fluisterden in vragen:

— Haar na ? Haar na ?

Zij viel bewusteloos in zijn armen. Hij ving haar op, droeg ze in de kamer, zette ze in den leunstoel en bleef in stompe afwachting bij haar staan. Op een tafeltje stond een glas water, Rogoshin, die terugkwam, nam het en besprenkelde haar gezicht; zij sloeg de oogen op en begreep het eerste oogenblik niets; plotseling keek ze rond, sidderde, en vloog naar den vorst toe.

— Mijn! Mijn! riep zij uit. — Is de trotsche freule weg ? Ha! ha! ha! lachte zij hysterisch. — Ha! ha ! ha! Ik had hem aan die freule afgestaan! En waarvoor? Waarom? Waanzinnige ! Waanzinnige! ... Ga toch weg, Rogoshin, ha! ha! ha!

Rogoshin zag hen vorschend aan, zei geen woord, nam zijn hoed en ging heen. Tien minuten later zat de vorst naast Nastasja Filippovna, keek aldoor naar haar, en streelde haar, alsof ze een klein kind was, het hoofd en gezicht met beide handen. Hij lachte als zij lachte en was bereid met haar tranen mee te weenen. Hij zei niets maar luisterde nauwkeurig naar haar hortend, vervoerd en onsamenhangend gemurmel, hij begreep er zoo goed als niets van, maar glimlachte stil en nauwelijks vermoedde hij, dat zij weer begon verdrietig te worden of te schreien, te verwijten of te klagen, of hij ving dadelijk weer aan haar het hoofd te streelen, en streek vriendelijk met zijn handen langs haar wangen, terwijl hij haar trachtte tot bedaren te brengen als een klein kindje.

Sluiten