Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den dichtbij, in een klein huisje. Het broertje en zusje van Hippolyt hadden tenminste dit genoegen van het villatje, dat ze zich in den tuin buiten bereik van den zieke konden stellen, maar de arme kapiteinsweduwe was aan al zijn luimen overgegeven en zijn volkomen offer; de vorst moest zich dagelijks met hen bemoeien en hen verzoenen, en de zieke bleef hem maar zijn „kindermeisje" noemen terwijl hij het tegelijkertijd niet kon laten om hem voor zijn middelaarsrol te verachten. Hij klaagde erg over Kolja omdat die bijna niet bij hem kwam, aangezien hij eerst bij zijn stervenden vader, en daarna bij zijn verweduwde moeder bleef. Ten slotte nam Hippolyt het aanstaande huwelijk van den vorst en Nastasja Filippovna tot doel van zijn spotternijen, en het einde was, dat hij den vorst beleedigde en ten slotte buiten zichzelf bracht: deze hield op hem te bezoeken. Maar twee dagen later kwam de kapiteinsweduwe den vorst onder tranen bezweren weer te komen, want dat h ij haar anders zou ombrengen. Zij voegde eraan toe, dat hij een groot geheim wilde openbaren. De vorst kwam. Hippolyt wou vrede sluiten, schreide en ergerde zich na zijn tranen natuurlijk nog heftiger, maar hij waagde niet meer om aan zijn boosheid lucht te geven. Het ging hem heel slecht, en aan alles was te zien, dat hij nu wel gauw zou sterven. Van een geheim was geen sprake, niets dan enkele hevige, van (misschien kunstmatige) opwinding versmoorde beden om „voor Rogoshin op te passen." „Dat is zoo'n mensch die het zijne niet loslaat; dat is er geen van ons slag, vorst, als die wat wil, dan beeft hij niet meer terug ..enz. enz. De vorst begon nader te vragen, wilde tot bepaalde feiten komen; maar er waren geen feiten, enkel persoonlijke gevoelens en indrukken van Hippolyt. Tot zijn bizonder genoegen bracht Hippolyt het ten slotte zoover dat hij den vorst hevig verschrikt had. Aanvankelijk had de vorst op zekere bizondere vragen van hem niet willen antwoorden en had hij enkel geglimlacht toen Hippolyt den raad gaf: „om er van door te gaan, zelfs, als 'tmoest, de grenzen over; er waren overal Russische priesters en daar kon men ook trouwen.'

Sluiten