Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Misschien is hij ook uitgegaan, overlegde de huisknecht, — hij zegt het immers niet. En soms gebeurt het zelfs wel dat hij den sleutel mee neemt, en de kamers drie dagen lang gesloten blijven.

— Weet je zeker, dat hij gisteren thuis was ?

— Ja. Soms komt hij door den hoofdingang en zie je hem niet.

— En was gisteren Nastasja Filippovna niet bij hem?

— Daar weten we niet van. Ze bezoekt hem niet vaak, ik denk, dat ik het zou weten, als ze hem zou bezocht hebben.

De vorst ging heen en liep eenigen tijd zeer in gedachten over het trottoir. Alle ramen der door Rogoshin bewoonde vertrekken waren gesloten; de ramen der helft, die zijn moeder innam, waren bijna alle open; de dag was helder, warm; de vorst stak de straat over naar het trottoir op den anderen kant en bleef nog eens naar de ramen staan kijken; ze waren niet alleen dicht, maar bijna overal waren witte gordijnen neergelaten.

Hij stond daar een minuut en — vreemd — plots scheen het hem dat de punt van een gordijn werd opgetild en het gezicht van Rogoshin zich vertoonde; het vertoonde zich en verdween in hetzelfde oogenblik. Hij wachtte nog en was al besloten om nog eens te gaan aanbellen, toen hij zich anders bezon en het een uur uitstelde: „En wie weet, misschien kwam het me enkel maar zoo voor

Het voornaamste was thans voor hem zich naar Ismailovsky Polk te begeven, naar de kamers, die Nastasja Filippovna nog onlangs had bewoond. Het was hem bekend, dat zij, toen zij drie weken geleden op zijn verzoek uit Pavlovsk was vertrokken, was verhuisd naar Ismailovsky Polk, naar een goede kennis van haar, een onderwijzersweduwe, de achtenswaardige moeder van een gezin, die mooie gemeubileerde kamers verhuurde, waarvan ze grootendeels leefde. Het waarschijnlijkst was, dat Nastasja Filippovna, nu ze weer naar Pavlovsk was gekomen, haar kamers had aangehouden; en in elk geval was het zeer waarschijnlijk, dat zij in die woning, waar haar Rogoshin gisteren zeker had gebracht,

Sluiten