Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tien minuten bij mij is geweest. En zij weten niet dat ze hier vannacht was, — niemand. Gisteren zijn wij ook heel zachtjes binnen gekomen, net als jij en ik nu. Ik had onderweg nog zoo bij mezelf gedacht, dat ze niet zachtjes zou willen

naar binnen gaan ho maar! Ze fluisterde, liep op de

teenen, nam haar japon op, opdat ze niet zoo ruischen zou, waarschuwde mij zelf op de trap met den vinger.... zij was aldoor zoo bang voor jou. In den trein was ze als volslagen krankzinnig, aldoor uit angst en ze wou zelf hierheen om bij mij te overnachten; ik had eerst gedacht haar naar haar woning bij de onderwijzersweduwe te brengen — ho maar! „Daar zal hij mij," zei ze, „zoodra het licht wordt zoeken, maar jij moet mij verbergen, en dan morgen in de vroegte naar Moskou," en daarna wilde ze ergens naar Orjol. En ze legde zich te bed, nog steeds erover pratend, dat wij naar Orjol zouden gaan ....

.— Wacht; en wat zul je nu doen, Parfen, en wat wil je?

— Ik ben toch ongerust over je omdat je aldoor siddert. Vannacht blijven wij hier, samen. Er is geen bed behalve dat, maar ik heb zoo overlegd, dat we de kussens van de beide divans konden nemen, en dan daar bij het gordijn een bed maken, voor jou en voor mij, zoodat wij samen blijven. Want als men binnenkomt om te vragen of te zoeken, dan zal men haar terstond vinden en wegdragen. Dan zal men mij ondervragen, en ik moet zeggen, dat ik het deed, en ze zullen mij dadelijk wegbrengen. Laat haar hier dus nu nog liggen, naast ons, naast jou en mij ....

— Ja, ja, bevestigde de vorst heftig.

— Dus niet bekennen en haar laten wegdragen.

— In g ... geen geval 1 besliste de vorst, — n ... n ... nee!

— Zoo had ik ook gedacht, makker, in geen geval en aan niemand haar over te geven! Wij brengen den nacht stil door. Ik ben ook vandaag maar één uur van huis geweest, van morgen; verder was ik den heelen dag bij haar. Ja en vanavond ben ik dan naar jou toe gegaan. Weet je, ik ben

Sluiten