Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

terden echter fel door het donker en waren wijd open en roerloos. De vorst ging op een stoel zitten en begon hem angstig aan te zien. Zoo verliep een half uur; plots brak Rogoshin in een luid en heftig geroep en gelach uit, als had hij vergeten dat zij moesten fluisteren:

,— Die officier, die officier.... herinner je je hoe zij dien officier, bij de muziek, met de karwats gaf, herinner je het je, ha! ha! ha! En die kadet .... die kadet .... die kadet sprong nog toe....

De vorst vloog van den stoel op in nieuwen schrik. Toen Rogoshin zweeg (en hij zweeg plotseling), boog de vorst zich stil over hem, ging hij naast hem zitten en begon hem met kloppend hart en zwaar ademend, scherp aan te zien. Rogoshin keerde het hoofd niet naar hem en het was of hij hem zelfs vergeten had. De vorst keek en wachtte; de tijd verging, het begon te dagen. Af en toe ving Rogoshin onverwachts aan iets uit te brengen, luid, afgebroken en onsamenhangend, hij begon te schreeuwen of te lachen; dan strekte de vorst zijn sidderende hand naar hem en raakte zacht zijn gezicht, zijn haar aan, streelde dat en streelde zijn wangen ... meer kon hij niet doen! Hij begon zelf weer te sidderen, en weer was het hem eensklaps of zijn beenen verlamd waren. Een geheel nieuw gevoel was zijn hart tot eindelooze smart. Intusschen werd het geheel licht; eindelijk strekte hij zich op zijn kussen uit als was hij totaal uitgeput en wanhopig en vleide zijn gezicht aan het bleeke roerlooze gezicht van Rogoshin, uit zijn oogen dropten tranen op Rogoshins wangen, maar misschien merkte hij toen ook zijn eigen tranen al niet meer en wist hij er al niets meer van ....

Toen tenminste na meerdere uren de deur geopend werd en men binnenkwam, vond men den moordenaar volkomen buiten bewustzijn en in koorts. De vorst zat onbeweeglijk naast hem op het bed en bracht, zoo vaak de zieke schreeuwde of ijlde, telkens zijn sidderende hand aan diens haar en wangen, als om hem te liefkoozen en te stillen. Maar hij begreep al niets meer, waar men hem ook naar vroeg en herkende ook de

Sluiten