Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hadden gegeven, dit gebeurd was omdat de zaak tot een buitengemeen schandaal dreigde te worden. Daarna berichtte Jevgeny Pavlowitch aan zijn correspondente, na bijna een halfjaar stilzwijgen, weer in een langen brief vol bizonderheden, dat hij tijdens zijn laatste bezoek bij professor Schneider in Zwitserland, daar alle Jepantschins (behalve natuurlijk Iwan Fjodorowitsch, die wegens zijn zaken in Petersburg was gebleven) benevens vorst Schtsch, had aangetroffen. Het was een vreemde ontmoeting geweest, allen waren bijna verrukt Jevgeny Pavlowitch te zien; Adelaïde en Alexandra voelden zich zelfs verplicht hem dankbaar te zijn wegens zijn „engelachtige zorg voor den ongelukkigen vorst." Lisaweta Prokofjevna was, toen zij den vorst in zijn zieken en vernederden toestand zag, in echt gemeende tranen uitgebarsten. Klaarblijkelijk was hem alles reeds vergeven. Vorst Schtsch. zei bij deze gelegenheid enkele goede en verstandige waarheden. Het scheen aan Jevgeny Pavlowitch dat hij en Adelaïde nog niet volkomen één waren, maar in de toekomst moest wel een geheel vrijwillige en van harte volbrachte onderwerping der vurige Adelaïde aan het verstand en de ervaring van vorst Schtsch. volgen. Bovendien hadden ook de lessen, die de familie had ontvangen, geweldige uitwerking op haar gehad, en in 't bizonder de laatste geschiedenis van Aglaja met den grafelijken emigrant. Alles wat de familie gevreesd had, toen zij Aglaja aan den graaf afstond, dat alles was al binnen het half jaar werkelijkheid geworden, met een toegift van zoodanige verrassingen, dat men er zelfs nimmer aan gedacht had. Het bleek, dat die graaf in 't geheel geen graaf was, en indien al werkelijk een emigrant, dan een met een duister en dubbelzinnig verleden. Hij had Aglaja ingepalmd door de ongewone edelaardigheid van zijn, door het leed om zijn vaderland gemartelde ziel, en zóó had hij haar ingepalmd, dat zij, nog vóór haar huwelijk, lid was geworden van een of ander buitenlandsch comité tot herstel van Polen en bovendien in den biechtstoel van een bekend pater terecht was gekomen, die haar geest dusdanig beheerschte dat iemands verstand er voor stil stond. Het

Sluiten