Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kolossale vermogen van den graaf, waarvan hij aan Lisaweta Prokofjevna en aan vorst Schtsch. schier onweerlegbare bewijzen had getoond, bleek volkomen fictief. En nog erger, een half jaar na het huwelijk waren de graaf en zijn vrind, de bekende biechtvader, erin geslaagd om Aglaja met haar familie totaal in onmin te brengen, zoodat men haar al sedert eenige maanden zelfs niet meer had gezien.... In een woord, zij zouden veel hebben kunnen vertellen, maar Lisaweta Prokofjevna, haar dochters en zelfs vorst Schtsch. waren zoozeer onder den indruk van al die „verschrikking" dat ze zelfs angst hadden, om in het gesprek met Jevgeny Pavlowitch bepaalde dingen aan te roeren, al wisten ze ook, dat hij toch wel bekend was met de laatste afdwalingen van Aglaja Iwanovna. De arme Lisaweta Prokofjevna zou naar Rusland terug willen en had, volgens getuigenis van Jevgeny Pavlowitch, tegenover hem al het buitenlandsche bitter en partijdig gekritiseerd : „Ze kunnen nergens goed brood bakken en 's winters bevriezen ze als muizen in een kelder," zei ze, „maar hier heb ik mij tenminste op zijn Russisch over dezen stakker kunnen uithuilen," vervolgde ze, terwijl ze ontroerd naar den vorst wees, die haar in 't geheel niet herkende. „Genoeg met de gevoeligheid, het is tijd om weer naar het verstand te luisteren. En dit alles, heel dit buitenland en dat heele Europa van jullie, dat is allemaal niets dan een waanbeeld, en wij

allen zijn, in het buitenland, waan herinner u wat ik zeg,

ge zult het zelf zien." Dat waren haar laatste, bijna toornige woorden, toen ze van Jevgeny Pavlowitch afscheid nam.

1868—1869

Sluiten