Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijk behooren aan te tasten \ niemand was aangewezen om de nietigverklaring te vragen. Om hier, althans in schijn, de bovengenoemde theorie te kunnen blijven huldigen en toch het resultaat te bereiken, waartoe een nietigheid van rechtswege zou leiden, sprakmen hier niet van „actes nuls", doch van „actes inexistants" 2. Aldus kon men althans den schijn aannemen, geen inbreuk te maken op den regel, dat van rechtswege nietige huwelijken een in het Fransche recht onbekend verschijnsel waren. Van dit geval uitgaande, begon men ook andere gevallen van „inexistentie" te ontdekken, zoodat bij vele auteurs de niet-e'xistente handelingen een groen op zich zelf zijn gaan vormen naast de (al of niet van rechtswege) nietige handelingen.

Onjuist kan men de uitdrukking „actes inexistants" niet noemen. Indien een der essentieele elementen ontbreekt, die noodig zijn om een afspraak tusschen twee personen tot een, in rechten bindende, overeenkomst te maken, kan men, na dit te hebben vastgesteld, zeer goed zeggen, dat er dus geen overeenkomst is, of is tot stand gekomen. Doch men kan dit zeggen, zoowel in het geval een bepaald onderwerp ontbreekt of de overeenkomst een ongeoorloofde oorzaak heeft, als wanneer een der partijen onbekwaam is. Ook dit laatste is volgens art. 1356 een essentieel vereischte tot de bestaanbaarheid eener overeenkomst. En toch, wij zagen het, de onbekwaamheid leidt, naar de spreekwijze der wet, tot nietigheid, meer in het bijzonder tot de variëteit der vernietigbaarheid. Het „niet bestaan" van zoo'n overeenkomst is dan ook mets dan een andere wijze van uitdrukking voor nietigheid (in den een of anderen vorm). Het is daarom ook onmogelijk de „inexistentie" van de nietigheid af te scheiden. Het zijn twee wijzen van uitdrukking, die, van verschillend gezichtspunt uitgaande hetzelfde zeggen. De schrijvers, die de inexistente van dé nietige handelingen willen onderscheiden, blijven dan ook steeds m gebreke aan te geven, wat nu het kenmerk van de eene groep is, wat het kenmerk der andere. Evenmin zijn zij het eens over 1 Men noemt in de litteratuur als gevallen van dezen aard-

1. afwezigheid van iedere toestemming bij' een der eehtgenooten (b v bi] volslagen idiotie);

2. geen verschil in sekse tusschen de eehtgenooten-

3. voltrekking van het huwelijk ten overstaan van iemand die in het geheel geen ambtenaar van den B. S. is, b.v. ten overstaan van een geestelijke of notaris. Zie Peanioe I n° 1004 e v

TXunm.1, n°. 332 v. Zie ook CAHTANT. Introduction a 1'étude du droit civil blz. 319.

Sluiten