Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dos placht te drukken - nog duidelijker echter in dit vrijwillig naar buiten treden op een klein en onbeschut balkon, in een oogenblik, dat ieder weldenkend mensen achter gesloten vensterluiken z'n veiligheid zocht.

Vanaf zijn hooge standpunt overzag hij thans de haven, de gansche kust tot in de bocht van den Vesuvius en tot Sorrente toe; naar het noorden belemmerden de Grand-hotels der gemoderniseerde Santa-Luciawijk het uitzicht op Posilipo, maar hij kon de zeilbarken en de kleine pleizierj achten in de oude visschershaven van Santa-Lucia wild te keer zien gaan: de masten raakten elkaar. Met donderenden zang omspoelde de zee de havenpieren; een en al kokend schuim was ze; de eilanden, daareven nog zichtbaar, waren ineens verdwenen. Wanneer een fel-laaiende bliksemschicht het zich nog steeds verdichtende duister weer voor een seconde uiteenscheurde, teekende zich haarscherp, een spookachtige schaduw voor zich uitwerpend, een visschersbark af, die nog behouden huiswaarts trachtte te keeren en - met slechts een half fokzeil - als een meeuw over de golven scheerde. Rambaldo mat met de oogen den afstand, dien ze nog te doorklieven had, en gaf haar vijftig procent kans op redding. Terwijl de bark, die vijftig procent benuttend, onder masthooge stortzeeën door haar doel bereikte, verhoogde zich de dramatische spanning nog weer door het verbluffend feit, dat in ditzelfde oogenblik een zwaargeladen vrachtschip, met de Britsche vlag in top, zee wilde kiezen. Gedurende een vreeselijke seconde had het het aanzien, alsof het vrachtschip (snel uitwijkend om de bark niet te rammen, welke men vanaf de brug tevoren blijkbaar nog niet opgemerkt had!) een fatale aanraking met den rechter havenpier niet meer zou

Sluiten