Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kunnen vermijden. Voor Rambaldo's geestesoog speelde zich reeds het aangrijpend en opwindend schouwspel af van in masten klimmende en hulpeloos wegspoelende zeelieden, van reddingsbooten, die door het vele wrakhout onmogelijk konden naderen... en als jeugdig en ijverig advocaat kon hij niet nalaten, daarbij terstond ook aan de groote materieele schade en aan den fantastisch hoogen vergoedingseisch te denken, dien de stad Napels bij de reederij van het verongelukte schip zou indienen, dat weken lang den haveningang blokkeerde, volledig blokkeerde, zoodat er zelfs geen onnoozele visschersbark meer door kon, al had ze een Odysseus tot kapitein... tenslotte zag hij, zooals steeds, zichzelf in dit millioenenproces verwikkeld, dat hem eindelijk zijn naam bezorgen zou. Een jong Napolitaansch rechtsgeleerde, die toevallig met eigen oogen gezien had! Hing in dit leven soms niet alles van een gelukkig toeval af?

Het achterschip werd echter niet op den pier geworpen; de branding hief het op en slingerde het weer in z'n koers terug; de boot kwam veilig buitengaats en zwoegde voort om - pazzo di un Inglese! - te trachten, door de Bocca piccola open zee te bereiken. Rambaldo wenschte de bemanning en haar wakkeren kapitein goede reis, want hij was niet haatdragend van aard, en overigens werd hem zelfs geen tijd gelaten om deze voorbijgegane 'kans van zijn leven', te betreuren, want in hetzelfde oogenblik, dat men den cargo als gered kon beschouwen, sloeg het hemelvuur met het geraas van een Vesuvius-explosie in de havenloods, waaraan het schip daarstraks gemeerd had gelegen. Het gegolfd ijzeren dak werd als met een blikschaar baldadig in stukken geknipt en verwrongen;

Sluiten