Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Zu Befehl, Herr Direktor... den laatsten keer was het den heeren niet naar den zin wat ik voor ze besteld had, en daarom zei ik hun, dat ze nu maar zelf moesten zien..."

„Wat was dat, waarmee ze geen genoegen namen?" „Rijst, maïs, geitenvleesch... ze wilden rundvleesch»"

„Dan geef je rundvleesch. Moet ik dan alle moeilijkheden hier oplossen? Kan ik bij m'n personeel dan heelemaal niet op wat hulp en een beetje verstandig inzicht vertrouwen?"

De kok zag ineens zijn ongelijk in en zei snel, berouwvol: „Bitte um Verzeihung, Herr Direktor. Van nu aan rundvleesch I"

„Jullie hebt het gehoord? Dan nu aan je werk, alsjeblieft."

De zwarten eclipseerden, triumfeerend. „En wanneer krijg ik van jullie nu eens een behoorlijke offerte te hooren?" wendde de directeur zich, plotseling verrassend goed geluimd, tot zijn gevolg van slagers, dat reeds met enkelen verminderd was. „Veel tijd hebben jullie niet meer, want ik moet dadelijk weg."

Toen hij reeds in zijn auto stapte om zich de stad in te laten rijden, ging een Sardijnsch slager, die tusschen de anderen opviel door zijn moeilijk verstaanbaar dialect en zijn krachtigen, ineengedrongen lichaamsbouw, in een soort vertwijfelingsbesluit nog honderd lire onder den laagsten prijs; Direktor Sturm knikte en zei in z'n Duitsch getint Itahaansch: „Bene, siamo d'accordo." Verbluft, ongeloovig nog en met het wantrouwen, zijn ras eigen, keek de Sardijn hem aan en aanvaardde haast onwillig de geboden hand.

Zich naar zijn oud, tweedehandsch gekocht Fiat-

Sluiten