Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

conditionneeren - zijn stem verried echter den wensch, die in hem brandde en hem zichzelf verachten deed.

Saul's oog wendde zich naar hem om. „Sultan neem ik morgenochtend eerst nog apart," zei de temmer, zonder verwijt in die woorden te leggen. Misschien dacht hij wel aan heel andere dingen.

Gottfried Sturm ademde sneller. Saul was een kerel; daar viel niet tegen te praten. Optreden van Sultan, den kwaadwilligen leeuw. De menschen zouden om plaatsen vechten. „Maar Mustapha? 1" bracht hij er uit. „Laat Mustapha tenminste óók weer... zoover is het dier nu wel genezen l"

„Mustapha hebben ze me vergiftigd," beklaagde Saul zich grimmig en onrechtvaardig.

Mustapha was tijdens de ziekte van zijn meester met liefde verzorgd door allen, die wisten hoeveel er van de genezing van het dier afhing. Maar de medicijnen van den veearts had het niet willen slikken. Als het na een korte herstel-aanduiding opnieuw ingestort was, kwam dat misschien ook door heimwee naar z'n uitblijvenden baas. Daar kon dan niemand iets aan doen.

Gottfried Sturm wilde zijn trouwen temmer thans echter minder dan ooit prikkelen en sprak daarom de beschuldiging van het vergiftigen maar niet tegen. Wanneer hij het bericht van Saul's optreden nog in de ochtendbladen wilde hebben, moest hij nu trouwens...

„Onverantwoord blijft het!" mompelde hij nog voor zich heen terwijl hij zich met steeds snellere schreden naar de telefoon begaf. „Onverantwoord 1" Met dit woord trachtte hij zichzelf nog in het laatste oogenblik terug te houden. Indien het ongeluk zich in de volle kooi herhaalde, was ineens alles uit. Dan was Saul ver-

Sluiten