Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Duizeliger dan hij zelf wilde toegeven, keerde hij naar zijn kamertje terug. Zorgen kwamen over hem. Mustapha was er ook nog niet goed aan toe - wat zouden ze toch met het arme dier hebben uitgehaald? Hoe het vanmorgen opleefde, toen het hem weer terugzag.'

Hij bereidde nog een drank voor zijn patiënt, maakte er thans geen geheim meer uit, dat hij betere recepten brouwde dan de dokter. Hij bleef bij Mustapha tot het dier alles had opgelikt. Een der Senegaleezen, die in de schemerige gang van tentdoek ineens op hem toeschoot, blijkbaar met de bedoeling om hem te steunen (!), beval hij ruw, hem alsjeblieft met rust te laten.

Zich achterover op zijn bed werpend, met opengerukte jas, z'n leeren broek en beenkappen nog aan, kon hij een vaag en bespottelijk schuldgevoel, dat ondanks alles op hem lastte, niet van zich afwentelen. Het hielp niet of hij al tegen zichzelf zei, dat hij toch niet meer dan zijn phcht kon doen en dat hij dien plicht vanavond waarachtig rijkehjk vervuld had.

Hij richtte zich weer overeind om zich te ontkleeden, riep Joen toch maar een Senegalees om hem daarbij behulpzaam te zijn. Hij had den avond goed doorstaan; zijn corpus was gelukkig van ijzer. Alleen die vervloekte lamme poot, waarmee nog niets te beginnen viel...

Sluiten