Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dozijn handen strekte zich naar hem uit en hield hem terug.

„Waarachtig nietl Wij leveren I" zeiden allen, die hun paraaf onder de verklaring hadden gezet. Zij beseften ineens duidelijk, dat zij dezen jongen paglietta tot eiken prijs te vriend moesten houden - als tegenpartij kwam hij hun gevaarlijk voor, al namen ze zijn laatste, half uitgesproken bedreiging ook niet al te ernstig op. Ze trachtten hem nu met geweld aan de zooeven tot stand gekomen verklaring te binden, alsof bij haar onderteekend had en niet zij.

En eensklaps kwam zelfs Ferrazzo uit zijn hoek te voorschijn én zei van uit een trotsche hoogte: „Paglietta ... 1"

Rambaldo, na zijn volledige zege, meende het te kunnen riskeeren, zich met eenige verachting naar den Sardijn om te keeren. „Uwe excellentie beveelt?"

Een lichte onzekerheid onhandig verbergend, vroeg de slager, nog steeds met een ondertoon van ironie: „Wie zou er nog maar weer teekenen in mijn plaats?"

„Iemand, die zich een reëele zaak niet laat ontgaan."

Ferrazzo glimlachte, strekte een arm naar de verklaring uit; met de vette, logge vingers van zijn rechterhand peuterde hij zijn vulpen uit het haakje los, waarmee ze in zijn vestzak hing.

Sluiten