Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ten niet dadelijk iets te zeggen. Ze voelden zich weet geheel gevangen door dien weergaloozen jongen advocaat; eigenlijk wilden ze ook niets hever; ze bewonderden de wijze waarop hij hen met dit telegram ineens versloeg. Natuurlijk wilden ze voortgaan, te leveren. Maar hoe thans weer opeens dien draai te vinden? Ze hoopten, dat Rambaldo er hen bij helpen zou, maar hij dacht er niet aan; vermoeid steunde hij het bleeke voorhoofd op de hand en wachtte af tot zij hun nederlaag volmondig zouden erkennen.

Benozzi, de leverancier van het houtzaagsel, vond gelukkig den juisten overgang. „Onder voorwaarde, dat nog in geheel onbedorven staat," las hij van het telegram af en wist eenige bedenking in zijn stem te leggen.

„Ga zelf kijken," raadde Rambaldo hem slechts aan. Dat was niet ernstig bedoeld en werd ook niet als zoodanig opgevat. Zooals men daar bijeenzat en -stond, was men gaarne bereid om zonder meer aan te nemen, dat een Duitsch circus z'n spullen wel in orde zou hebben gehouden.

De belofte tot verder leveren was stilzwijgend weer gedaan; niemand voelde behoefte ze ook nog uit te spreken.

Het telegram had zijn plicht vervuld. Toen de schuldeischers heengingen, namen ze zichzelf eerlijk voor om zich van nu aan geen spoken meer op het hjf te laten jagen.

Rambaldo echter wist wat daarvan terecht zou komen. Hij kende z'n luidjes; hij kende hun geloof en hun bijgeloof; hij leefde immers tusschen hen.

Hij wist, dat ze weer zouden terugkomen. Dat hij ze dagehjks bij zich verwachten kon zoolang tot de

Sluiten