Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leden al, toen het faillissement te voorspellen viel." „Nu... en?!!"

Geen antwoord nog. Maar dat kon ook nog moeilijk. Ik heb naar Amerika, naar Australië geschreven. Wie zegt waar een manager juist zit. Tenslotte komt een brief altijd wel terecht..."

Rambaldo zuchtte van het ingespannen luisteren, verslagen door de traagheid waarmee de ander zijn kostbare woorden prijs gaf.

„Goed... geef me dan de namen van die paar managers. Ik zal zien wat ik er mee bereik... ik zal er nog wat bij moeten vertellen," berustte hij tenslotte.

Saul verstrekte de namen wantrouwend en aarzelend. Was dat nog niet voldoende als hij toch zei, dat hij al geschreven had? „Moet je er nog meer?" vroeg hij, zijn minachting niet verbergend.

En toen ging hij heen, daar zijn zending hem hier beëindigd scheen, en, evenals bij het binnenkomen, vergat hij Rambaldo de hand te reiken.

Rambaldo had een slapeloozen nacht, stond in het morgengrauwen weer op om zijn werk voort te zetten, begaf zich zoo vroeg als hij bij de menschen maar aan kon komen in de stad. Toen hij 's avonds weer huiswaarts keerde, had hij het pleit voor Saul gewonnen boe hij dat klaargespeeld bad, wist bij zelf niet meer. Hij had niet kunnen eten, wierp zich op zijn bed en sliep in dezelfde seconde. De schuldeischers verkeerden bijna in eenzelfden toestand van uitputting, maar hun werd geen diepe, herstellende slaap geschonken zooals Rambaldo. Tot in hun droomen vervolgden hen de honderd maal herhaalde namen van managers in Amerika en circusdirecteuren in Australië, die allen dadelijk om Saul en z'n zestig leeuwen zouden telegra-

Sluiten