Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

klaten, dat Grazia ondanks het feit, dat ze nu al bijna achttien jaren oud was en dus langzamerhand wel eens verstandig worden mocht, nog altijd een kleine domoor, una cara stupidina was, die zich in het hoofd gezet had om van de veiling het kleine witte ezeltje mee naar huis te nemen. Gelukkig kon haar vader echter niet zoo maar dertienhonderd lire voor een „ciuco" neertellen !

Rambaldo verheelde niet, dat het bericht hem totaal vernietigd had. Signor Mangia-tutto was al verkocht... niets meer aan te doen. „Als ik het tevoren maar geweten hadl" verzuchtte hij duister en sloeg zich met de vlakke hand tegen het voorhoofd, en de anderen keken vol sympathie en verwachting naar hem en vroegen hem niet wat hij dan wel gedaan zou hebben als hij het tevoren geweten had.

„Signorina Grazia... zegt u het mij... wat mag het nog meer zijnl Al wou u een jongen leeuw... 1"

„Ja 11" schreeuwde de jongste Guerra, en zijn vader, de groote rechter Guerra, drukte zijn stamhouder glimlachend tegen zich aan en streelde hem verliefd door het lange, zwarte haar. De volwassenen begrepen gelukkig, dat men dat aanbod van den jongen leeuw als een grapje moest opvatten, zelfs al was het misschien ernstig bedoeld.

„Oh, no 1" verzette Grazia zich trouwens ook dadehjk. „Dan veel hever een aapje!... maar dat gaat zeker niet?!"

Een aapje. Rambaldo fronste het voorhoofd en dacht snel en ingespannen na. Toen keek hij in zijn actentasch, boordevol van circusgeheimen. De jonge Guerra, die niets anders verwachtte dan dat er uit de tasch nu een schattig aapje, schattiger nog dan hij-zelf, te

Sluiten