Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voorschijn zou komen, boog er met kinderlijke onbescheidenheid zijn hoofd over. Rambaldo's blik vloog intusschen haastig de inventarislijst door. Toen had hij het al gevonden. „Juffrouw Grazia," zei hij, „vertrouwt u op mij. Wat in m'n macht staat... dat zal ik voor u doen!"

Waarop Grazia als een hysterische bakvisch haat vreugde over deze belofte demonstreerde en haar moeder kuste, omdat zij het Rambaldo niet kon doen. „Krijgt Grazia 'm alleen of krijgen we 'm samen?" informeerde de jonge Guerra, daarmee voorloopig het aapje en niet Rambaldo bedoelend. De wijze moeder van het gezin stelde haar spruit gerust: ook hij zou het aapje te eten mogen geven. Ja, maar het was natuurlijk nog lang niet zeker, dat er werkehjk een aapje kwam, al had de signore ook beloofd, dat hij er zijn best voor doen zou.

De groote rechter Guerra, die nu reeds wist, dat het aapje er wel komen zou, ghmlachte met overwicht.

Rambaldo beloofde verder niets meer, vroeg nog slechts, reeds ietwat zakehjk regelend: „U blijft hier tot het eind?"

Ja, want de leeuwen waren immers nog niet eens geveild en de kameelen...

„Dan zie ik u straks, hoop ik, nog even!" zei Rambaldo en achtte het oogenblik gekomen om zich thans wegens groote drukte te excuseeren. Het mooie jonge meisje keek hem met stralende oogen na; Rambaldo voelde haar bhk nog in zijn rug en liep verward van geluk op het terrein rond, niet wetend wat hij in de pauze eigenlijk nog te doen had. Zoodat hij tenslotte zelf maar den schuldeischer aanklampte, dien hij daarstraks had afgesnauwd, en hem opgewonden verzeker-

Sluiten