Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en naastenliefde hadden laten blijken door te hebben toegestaan, dat de leeuwen op de veiling slechts „en bloc" waren afgeroepen. Dat er echter niemand naar getaald had, en dat hij ook werkehjk niet wist van welken kant nu nog plotseling een kooper voor zesdg leeuwen zou opdagen. Dat hij, Ferrazzo, indien de andere crediteuren bereid waren de risico met hem te deelen, wel zou willen voortgaan vleesch te sturen, maar slechts onder de conditie, dat er dadehjk ernstige pogingen in het werk gesteld zouden worden, de leeuwen stuksgewijs te verkoopen. Dat was zijn laatste woord. Verkoos Saul nog een week af te wachten, dan moest hij ook maar zien, dat hij de dieren in leven hield.

De andere schuldeischers knikten. Ferrazzo bleek voor hen allen gesproken te hebben. Slechts Carducci was er niet zeker van, of hij als hd van de Misericordia dit besluit wel kon verantwoorden; zijn Christelijk geweten was eenmaal wakker geschud. Niemand lette echter op zijn weifelend en stil protest.

In tegenstelling met wat Ferrazzo verwacht had, besliste Saul onmiddelhjk ten gunste zijner groep van zestig leeuwen en twintig daaraan verbonden menschen. Een week was zeven dagen en elke dag kon nog redding brengen. Als het niet anders ging, zou hij met zijn mannen deze week de leeuwen zelf in leven houden een oneindig moeilijke taak, maar gelukkig hadden allen nog wat geld gespaard...

De schuldeischers waren uiterst geprikkeld door dit besluit. Zij voelden zich door den grijzen, waardigen curator in het ootje genomen, zooals eerst door Rambaldo. Thans was het oogenbhk om een stuk of wat leeuwen te verkoopen waarschijnlijk nog gunstig; over

Sluiten