Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor een beschamend en nutteloos soort liefdadigheid, weerde hij af: „De menschen zullen met suikerklontjes en kaakjes komen aandragen als ze zooiets in de krant lezen."

„Het volk van Napels weet, dat men leeuwen niet met biscotti voedt!" zei Rambaldo. Zijn jongensachtige stem sloeg over van nervositeit en beleedigden nationalen trots. Met sidderende hand tastte hij plotseling in zijn binnenzak en drukte den temmer alles toe wat hij aan geld bij zich had. „Signor Saul... neemt u dit voor uw dieren als een eerste gift van het Napolitaansche volk!"

Saul was er verlegen mee; het kwam hem voor, dat hij een kind tegenover zich had, wiens daden men niet voor ernst kon opnemen en wiens geld men niet accepteeren mocht. Maar Rambaldo was reeds gevlucht voor de ander hem zijn biljetjes weer in den zak had kunnen stoppen.

In de taxi, waarin hij zich rillend had neergeworpen, kwam hij pas weer wat tot zichzelf. De rust, de onbegrijpelijke zelfbeheersching en de tot het laatst toe doorgevoerde phchtsbetrachting van die mannen, in het volle aangezicht van hun ondergang, hadden hem eenvoudig verpletterd.

Nu, hij zou hen voor dien ondergang redden. Hij was niet uit ijzer, zooals zij; hij was over al z'n zenuwen heen, maar redden zou bij hen. Grazia was bij hem. Zij was tevreden en trotsch op hem, omdat hij vrijwel zijn gansche gisteren ontvangen honorarium had geofferd voor deze helden en hun zestig leeuwen. Grazia's zachte hand streek hem over het voorhoofd.

Even rustte hij er in zalige huivering bij uit. Toen begon zijn brein alweer koortsachtig te werken. Aan

Sluiten