Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De rijke fabrikant bleek dien avond in het geheel niet thuis te zijn, maar zoo juist voor belangrijke macaroni-aangelegenheden naar Rome te zijn vertrokken. Madame Sylvia excuseerde hem met een mysterieus, oneindig veelzeggend glimlachje en schoof Rambaldo belachelijk dure sigaretten voor, die hij zelfs ten huize van den grooten rechter Guerra niet gerookt had.

Hij stierf duizend dooden voor hij tenslotte in de donzig-blanke Sphynxarmen van zijn verleidster zonk.

Dienzelfden nacht, tegen het morgengrauwen, in een rammelende taxi weggedoken, smeekte hij Grazia in gedachten duizend maal om vergiffenis en achtte zichzelf het onwaardigste wezen, dat ooit voor haar voeten had rondgekropen.

Als boetedoening ging hij niet meer naar bed, dronk de heete, slechtbereide koffie van zijn hospita en schreef (ditmaal met van vermoeidheid tranende oogen) het stukje voor de krant. De vroege morgenzon en de geestelijke inspanning wekten hem weer een weinig op, en het stuk kreeg vaart, ondanks alles, God zij geloofd. Hij trachtte in den aanvang nog Saul als het ware zelf aan het woord te laten, met harde, korte, noordelijke zinnen. Maar hij kon niet verhinderen, dat het toch een ingezonden stuk van Rambaldo Fittipaldi werd (pathetisch bitter en vol tragische tirades, met enkele verpletterende slagen in het aangezicht van gemeente en secretarie) en dat het slot weer geheel in den lenigen, brillanten stijl vervat was, waaraan het krantenverslindende publiek dadehjk z'n jongen paglietta Rambaldo Fittipaldi herkennen zou.

Het was niet aardig van de voorzienigheid, dat er in dezelfde krant zeer veel stond over een niet sluitend stadsbudget, over nieuwe belastingen, over een Krach

Sluiten