Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een mogelijkheid... ik lap het aan m'n laars hoe jij daarover denkt... mijn geld wil ik, vervloekt! M'n geld!"

Saul, een koortsigen gloed in zijn oogen, was een halve schrede naderbij gekomen, zei slechts, met vreemde stem: „Zeg op. Zeg op wat je met mijn vijftig leeuwen wilt doen."

„Porco Madonna!" vloekte Ferrazzo, terugwijkend. „Vraag een slager wat hij met vijftig dieren doet waarmee niemand meer iets weet te beginnen! Waarvoor zich geen kooper aanmeldt en waarvoor hier op de wereld geen plaats meer is! Voor vijftig huiden is een markt, en huiden vreten tenminste geen tien paarden per dag!"

Er was een stilte. De leeuwen brulden, maar de crediteuren hoorden het niet; zij leden slechts onder de stilte. Carducci klappertandde luid.

Slechts de Sardijn voelde zich opgelucht en bevredigd, dat het er nu uit was. Hij mat Saul met de oogen. Hij vertrouwde op zijn hchaamskracht en wist zich een half hoofd grooter, maar hij voelde instinctief, dat hij op zijn hoede moest zijn en dat er wel eens een vreesehjk geweld zou kunnen schuilen in die vreemdgevormde, breede handen waarmee de ander hem daareven, toen hij nog sprak, een seconde lang naar de keel scheen te willen grijpen.

„Luister..." zei Saul. „Voor jij ooit aan mijn leeuwen komt, zal ik zorgen, dat er nog wat anders gebeurt. Ik hoef de dieren op dit oogenblik alleen maar met z'n zestigen in de kooi te laten - en dan zul je zien wat er van de huid en van de marktwaarde daarvan overblijft."

„Dat zou een vervloekte streek zijn!" brulde de

Sluiten