Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Sardijn. „Dat zou je me voor de rechtbank hier verantwoorden!"

„Ik ben nog niet uitgepraat," zei Saul. „Rechtspreken zal er niemand over mij... dat zullen mijn leeuwen doen. Hier!!" Hij sloeg zich met geweld op de borst; het klonk hol en dreunend, en eensklaps werd het verminkte oog zichtbaar; rood en afschuwelijk kwam het voor het eerst achter de haarlok kijken en staarde den slager van vlakbij leeg aan. „Hier! Mij!!" Zijn stem schoot plotseling heesch uit. „Mij zullen ze te vreten krijgen als niemand ze meer te vreten geeft..."

Hij herstelde zich, diep ademend, en wendde zich af, de hand voor zijn rechteroog. De Sardijn stond daar rood en stom - tot hij zich eensklaps eveneens omdraaide en met groote passen heensnelde, de anderen als een verwarden troep achter zich aan. Hij wierp zich in zijn Mercedes en reed weg, star en als verstoord van geest voor zich uitkijkend. Hij had zelfs vergeten, den totaal verpletterden Carducci met zich mee den wagen in te sleuren.

De anderen bleven op het veld staan en keken den Mercedes na, alsof ze hem door hun bhkken nog konden vasthouden. Ze spraken onderling en wisten niet tot wien en waarover. De kleine brandstoffenhandelaar stond geheel verloren in hun midden en bekruisigde zich onafgebroken, terwijl zijn lippen een gebed tot de Maagd en de Heiligen prevelden.

Tenslotte kropen zij allen tezamen maar in een argeloos voorbijrijdende taxi, zonder dat de protesten van den chauffeur tot hen doordrongen. Ze zaten met z'n zevenen bij elkaar op schoot en de chauffeur schakelde, toen hij op zijn jammerkreten geen gehoor kreeg, ten-

Sluiten