Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

slotte maat het duurdere nachttarief in en reed met zijn vrachtje weg.

Later, weer veilig in hun stamcafé teruggekeerd, trachtten de mannen elkaar en zichzelf te doen gelooven, dat zij zich door den temmer hadden laten overbluffen; zij dronken buitensporig veel en konden maar niet van mekaar gaan, omdat zij het aldjd nog weer eens uit elkaar's mond wilden hooren, dat Saul z'n dreigement toch nooit werkehjk ten uitvoer gebracht zou hebben en ook, omdat zij dien avond het alleen-zijn vreesden, het alleen-zijn in den kring hunner familie, waar zij niet over het geval konden spreken omdat toch niemand het zich kon voorstellen hoe het geweest was... het alleen-zijn dus met den klank van Saul's heesch uitschietende stem nog in het oor, met de herinnering 1 aan den bhk uit het grijze, van ontbering diep weggezonken, levende oog en het roode, leege, doode oog, waarmee de temmer hen had aangezien toen hij zijn on-christehjk, monsterachtig dreigement uitsprak en er het bloed in hun hart mee aan het stollen bracht.

Zoo bleven ze dan in het café bijeen, overlegden veel en dronken steeds meer. Ferrazzo het zich in het geheel niet meer zien - dat ontnam hun het laatste restje zelfvertrouwen.

Toen, op het onverwachtst, stopte er voor het café een taxi; een jongmensen stortte er uit, verloor zijn hoed, raapte bij vergissing een anderen op, die naast een stoel lag, en zocht met verwarde oogen het gansche café door Voor hij merkte, dat hij vlak naast degenen stond, die hij zocht.

Benozzi trok hem omlaag op een stoel; Rambaldo plofte er apathisch op neer en veegde zich met een zakdoek het zweet onder de haren weg. De schuld-

Sluiten