Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een cheque van vijftig-duizend-driehonderd-en-zeventien hre, twintig centesimi, inwisselbaar bij den Banca di Roma, en schoof haar zwijgend den curator toe, die het stukje papier dankend aannam, nalas en daarna in vieren gevouwen in zijn portefeuille het verdwijnen, de sluiting van zijn binnenzak verassureerde en alle knoopen van zijn lange zwarte jas een voor een sloot. Mister Jeffries had het cheque-boekje reeds weer achteloos in zijn achterbroekzak laten wegglijden.

De leeuwen waren verkocht. „Jou zie ik morgenochtend nog weer hier?" vroeg mister Jeffries aan Rambaldo en voegde er plezierig aan toe: „Dan gaan we samen de leeuwen eens bekijken 1"

Rambaldo knikte, en allen begrepen, dat bier op een fijne, tactvolle wijze over de provisie werd gesproken.

De Amerikaan was weer ten hemel gevaren; de anderen verheten gezamenlijk het hotel. De curator het zich niet verleiden om nog een glas Asti spumante van hen te aanvaarden en er den fortuinlijken afloop der dingen mee te bezegelen. Hij wilde allereerst naar huis om de cheque in zijn brandkast te bergen. Ook Carducci was niet meer tot meegaan te bewegen, hoewel zijn groote protector, de Sardijn, het hem beval. Carducci kwam dezen avond openlijk in opstand; Ferrazzo kon z'n oogen niet gelooven en wilde het ventje eenvoudig in z'n nekvel pakken en naast hem in den Mercedes drukken. Maar Carducci weerde zich driftig, met betraande oogen, en de slager het hem gul vloekend en lachend met rust.

Carducci had te veel gezien vandaag om nu nog te gaan zitten drinken. Hij had gezien hoe God een Afgezant naar de aarde gestuurd had toen Saul de temmer zich in uitersten nood voor zijn leeuwen had willen

Sluiten